Czy globalna kariera odbiera BTS k‑popową tożsamość?

„BTS 2.0 dopiero się zaczyna!,'' ogłosił J‑Hope, stojąc obok pozostałych sześciu członków największego zespołu na świecie.

Był 21 marca.

Po długiej przerwie J‑Hope, RM, Suga, Jin, Jimin, V i Jungkook ponownie pojawili się na scenie.

Ich sylwetki wyłaniały się na tle łuku ekranów LED otaczających historyczną bramę królewskiego pałacu w Seulu, a wiwatujące tłumy wypełniały ulice.

Dziesiątki tysięcy widzów zgromadziły się, by zobaczyć występ, a ponad 18 milionów obejrzało godzinny koncert podczas transmisji na żywo.

Była to starannie przygotowana zapowiedź nadchodzącej światowej trasy BTS, ukazująca naturalną więź między członkami zespołu — jakby ostatnie trzy lata rozłąki, związanej ze służbą wojskową i solowymi karierami, w ogóle nie miały miejsca.

Grupa znajduje się dziś pod presją: starych i nowych fandomów, koreańskich i globalnych, artystycznej tożsamości i komercyjnych oczekiwań, twórczych instynktów członków grupy i szerszej strategii.

Wszystko to prowadzi do jednego, trudnego pytania: czy BTS, próbując podbić świat, nie odchodzi za bardzo od K‑popu?

W Korei część fanów zastanawia się, jak bardzo koreański jest nowy album Arirang – mimo, że nosi nazwę ukochanej pieśni ludowej, której fragment pojawia się w otwierającym płytę hip‑hopowym Body to Body.

Inni z kolei kwestionują użycie języka angielskiego oraz listę producentów – od amerykańskiego DJ‑a Diplo i australijskiego twórcy Kevina Parkera, po hiszpańskiego muzyka El Guincho.

Oskarżają Hybe i BTS o pogoń za lukratywnym zachodnim rynkiem kosztem oryginalności.

To właśnie te napięcia pokazują, gdzie BTS znajduje się dziś — tuż przed startem największej trasy w historii K‑popu.

Tęsknota za erą Dark & Wild

Ich wczesna muzyka, często reprezentowana przez pierwszy pełny album Dark & Wild z 2014 r., była mocno zakorzeniona w hip‑hopie opartym na intensywnych bitach.

Energetyczne koreańskie teksty mówiące o frustracjach, presji i marzeniach młodych ludzi trafiały do fanów próbujących przetrwać w skrajnie konkurencyjnej i wyczerpującej codzienności.

Członkowie zespołu zawsze podkreślali, że ich muzyka dojrzewa razem z nimi.

Dziś, gdy większość z nich jest już po trzydziestce, śpiewają o nieustającej presji sławy – jak zmęczeni dorośli w utworze Normal: „Chciałbym mieć choć minutę, żeby po prostu się wyłączyć".

Niektórzy słuchacze dostrzegają ciągłość w dopracowanym, eksperymentalnym brzmieniu Arirang, współtworzonym przez amerykańskich producentów i inżynierów dźwięku.

Jednak inni twierdzą, że album jest zbyt mocno „wyprodukowany" i brakuje mu surowej energii, która charakteryzowała Dark & Wild.

Hybe a BTS

Paradoksalnie, dla części Koreańczyków mocne podkreślenie koreańskiego dziedzictwa sprawiło, że trudniej jest im nawiązać więź z tym albumem.

Wykorzystanie Arirang jako motywu przewodniego wydało im się zbyt celowe i nadmiernie zaplanowane.

Hybe zbudowało BTS, ale to BTS przekształciło Hybe w potęgę.

Korea Południowa zaczęła postrzegać ich sukces jako narzędzie dyplomacji – zespół często przedstawiano jako ambasadorów kraju, a nawet świata, od wizyt w Białym Domu i ONZ po udział w najważniejszych wydarzeniach państwowych.

BTS wygenerowało miliardy przychodów nie tylko z muzyki, ale także z gadżetów, reklam i nieustannie publikowanych treści.

Dzięki temu Hybe mogło rozwijać się agresywnie, a ostatecznie nawet wejść na giełdę.

W świecie K‑popu, gdzie agencje słyną z kontrolowania artystów, część komentatorów wskazuje Hybe jako główny powód kierunku obranego na nowym albumie, twierdząc, że BTS uległo ich oczekiwaniom.

Jednak inni uważają, że album pokazuje raczej złożone negocjacje i kompromisy, które dobrze oddaje film dokumentalny.

Przekaz dla fandomu

Dla BTS pytania o autentyczność i przesłanie od zawsze były fundamentem lojalności ich fandomu, czyli ARMY.

Od początku kariery członkowie zespołu regularnie pojawiali się w filmikach, dzielili się swoimi przemyśleniami i zwracali się bezpośrednio do fanów.

W 2015 r. rozpoczęli popularną serię Run BTS, w której wspólnie grają w gry i spędzają ze sobą czas.

Kiedy wydali swoje w pełni anglojęzyczne single – chwytliwe Dynamite i Butter – byli już gotowi postawić na jasne, dyskotekowe brzmienie, stanowiące odejście od ich hip‑hopowych korzeni.

Te utwory otworzyły im drogę do występów i nominacji Grammy, pierwszych w historii dla artysty K‑popu, choć ostatecznie nie zdobyli nagrody.

A teraz, wraz z Arirang, wydaje się, że wykonali kolejny zwrot – tym razem robią znacznie wyraźniejszy ukłon w stronę swoich koreańskich korzeni.

Czasem taki wizerunek pęka pod bezlitosnym blaskiem południowokoreańskiego życia celebrytów, w którym rzadko jest miejsce na jakąkolwiek słabość.

A gdy BTS znów wyjdzie na scenę i powróci do Weverse, to właśnie ich fandom oraz ich imponujące występy zadecydują o ostatecznej ocenie tego powrotu.

Ten tekst został napisany i sprawdzony przez dziennikarzy BBC. Przy tłumaczeniu zostały użyte narzędzia AI, jako część projektu pilotażowego.

Edycja: Julita Waleskiewicz