پرونده کرنل؛ چرا گزارش تعرض جنسی در دانشگاه‌های آمریکا این‌قدر دشوار است؟

هشدار: این گزارش حاوی جزئیات ناراحت‌کننده و مطالبی درباره تعرض جنسی است.

مری زمانی که دانشجوی سال اول دانشگاه بود، پس از شرکت در مهمانی یکی از انجمن‌های برادری دانشجویی، تشکل‌های عمدتا مردانه در دانشگاه‌های آمریکا، از خواب بیدار شد و دید سراسر بدنش پر از کبودی و آثار گازگرفتگی است.

او می‌گوید چند روز طول کشید تا بتواند اتفاقات را کنار هم بگذارد و دریابد که در دوره‌ای که به دلیل مصرف الکل چیزی از اتفاقات را به خاطر نمی‌آورد، مورد تعرض جنسی قرار گرفته است. همچنین مدتی زمان برد تا هم توان لازم و هم راه مناسب برای گزارش این تعرض را پیدا کند.

مردی که مری او را متهم کرده بود، سرانجام از دانشگاه اخراج شد، اما پلیس به دلیل آنچه کمبود شواهد فیزیکی خواند، از طرح اتهام کیفری علیه او خودداری کرد.

مری، که برای محافظت از هویتش نام او تغییر داده شده است، می‌گوید روند دستیابی به حدی از عدالت، اغلب گیج‌کننده و ناامیدکننده بود.

مری گفت: «با اینکه نتیجه مثبت بود، این روند از نظر عاطفی همچنان بسیار خسته‌کننده و فرساینده بود، چون مجبور بودم همه این کارها را هم‌زمان با عادت کردن به زندگی دانشجویی برای نخستین بار انجام دهم. از بسیاری جهات، مجبور بودم خودم مدافع خودم باشم و همه مدارکم را جمع‌آوری کنم.»

او افزود تجربه برخورد با پلیس «احساس عمیقی از ناامیدی نسبت به این نظام» در او بر جای گذاشت.

نحوه رسیدگی دانشگاه‌ها و نظام عدالت کیفری به این نوع تعرض‌ها در محیط‌های دانشگاهی بار دیگر در کانون توجه قرار گرفته است. این موضوع پس از آن مطرح شد که یکی از دانشجویان سابق دانشگاه کرنل با طرح شکایتی مدنی مدعی شد دو سال پیش چند عضو یک انجمن برادری به او تجاوز کرده‌اند. پرونده‌ای که دادستان‌ها در آن زمان از پیگیری آن خودداری کردند.

مری در دانشگاه کرنل تحصیل نکرده و پرونده او ارتباطی با این دانشگاه ندارد. اما فعالان مدافع نجات‌یافتگان تعرض جنسی می‌گویند پرونده او و اتهام‌های مطرح‌شده در دانشگاه کرنل، نمونه‌هایی از چالش‌های گسترده‌تر در رسیدگی به ادعاهای تعرض جنسی، به‌ویژه در محیط‌های دانشگاهی، هستند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند اکثریت بسیار بزرگی از تعرض‌های جنسی در محیط‌های دانشگاهی گزارش نمی‌شوند. شبکه پیچیده سازوکارها و سیاست‌ها، که از دانشگاهی به دانشگاه دیگر تفاوت‌های زیادی دارد، یکی از چندین دلیل این وضعیت است.

نانسی چی کانتالوپو، دانشیار حقوق در دانشگاه ایالتی وین که وکالت قربانیان در محیط‌های دانشگاهی را بر عهده داشته است، می‌گوید: «حتی اگر فرد دچار آسیب روانی نشده باشد، پیمودن این روندها دشوار است. اگر دچار آسیب روانی شده باشد، طی کردن آن‌ها عملا غیرممکن می‌شود.»

اوایل این ماه، دانشجوی سابق دانشگاه کرنل که تنها با نام مستعار «جین دو» شناخته می‌شود، علیه این دانشگاه عضو گروه آیوی لیگ شکایتی مطرح کرد. او مدعی است در سال ۲۰۲۴ در ساختمان یکی از انجمن‌های برادری دانشجویی این دانشگاه به او مواد مخدر خورانده‌اند و چند مرد به او تجاوز کرده‌اند.

او همچنین مدعی شد که دانشگاه کرنل نتوانسته از او محافظت کند یا مردان دخیل در این ماجرا را به‌اندازه کافی مجازات کند. جین دو گفت تعرض ادعایی را به پلیس دانشگاه گزارش کرده بود. ماموران پلیس با او مصاحبه کردند و اطلاعات را در اختیار دفتر دادستان منطقه قرار دادند. دادستان در آن زمان از طرح اتهام خودداری کرد، اما متیو ون هوتن، دادستان شهرستان تامپکینز، این هفته پرونده را دوباره گشود.

هم دانشگاه کرنل و هم ون هوتن از نحوه رسیدگی خود به این پرونده در سال ۲۰۲۴ دفاع کرده‌اند. دانشگاه در بیانیه‌ای اعلام کرد که علاوه بر ایجاد چارچوبی تازه برای رسیدگی به تعرض جنسی در محیط دانشگاه، «طی چند ماه تحقیقات و روند رسیدگی گسترده‌ای انجام داده و بر اساس یافته‌ها و شرایط مربوط به هر دانشجو، مجازات‌های متفاوتی اعمال کرده است».

دانشگاه کرنل اعلام کرده است که رویه‌های تعیین‌شده در یک قانون فدرال حقوق مدنی موسوم به «عنوان نهم» را رعایت کرده است. این قانون دانشگاه‌ها را ملزم می‌کند هنگام تحقیق درباره تعرض‌های جنسی از مقررات مشخصی پیروی کنند. کرنل گفت تحقیقاتش به ممنوعیت فعالیت انجمن برادری دانشجویی مرتبط در محیط دانشگاه منجر شد و دانشجویان دخیل نیز تعلیق یا اخراج شدند.

دو سازوکار پیچیده برای گزارش تعرض

معمولا پس از آنکه دانشجویی تعرضی را در محیط دانشگاه گزارش می‌کند، دفتر مسئول اجرای قانون عنوان نهم در دانشگاه بررسی می‌کند که آیا رفتار ادعایی ممکن است نقض مقررات محسوب شود یا نه.

در نهایت، هر دو طرف در جلسه رسیدگی با حضور هیئتی متشکل از اعضای هیئت علمی یا دیگر میانجی‌ها شرکت می‌کنند تا پیش از تصمیم‌گیری دانشگاه، مدارک و شهادت‌های مربوط به پرونده را ارائه دهند.

زویی شاینبلوم بروئر، هماهنگ‌کننده سیاست‌گذاری در شبکه ملی مقابله با تجاوز، آزار و زنای با محارم، که سازمانی غیرانتفاعی در زمینه مقابله با تعرض جنسی است، می‌گوید یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که نجات‌یافتگان تعرض جنسی با آن روبه‌رو هستند، طی کردن هم‌زمان روندهای دانشگاه و نظام عدالت کیفری است؛ دو سازوکاری که «هدف‌های متفاوتی دارند، بر اساس مقررات و جدول‌های زمانی متفاوت عمل می‌کنند و به نتایج متفاوتی منجر می‌شوند».

او گفت: «نبود راهنمایی روشن درباره گزینه‌های موجود در این روندهای موازی می‌تواند چنان سردرگمی و بلاتکلیفی‌ای ایجاد کند که برخی دانشجویان در نهایت تصمیم می‌گیرند تعرض را گزارش نکنند.»

مری گفت زمانی که تصمیم گرفت تعرض را گزارش کند، این روند در دانشگاه محل تحصیلش برای او روشن نبود.

او درباره مسئولان دانشگاه گفت: «برای من بهتر بود پیش از آنکه همه این اتفاقات بیفتد، می‌دانستم وارد چه روندی می‌شوم. احساس می‌کردم آن‌ها هم هم‌زمان با من در حال یاد گرفتن مراحل رسیدگی هستند.»

در حالی که برخی دانشگاه‌ها، مانند کرنل، با پلیس محلی توافق‌هایی برای تبادل اطلاعات دارند، به مری گفته شد که برای ثبت گزارش باید جداگانه به پلیس مراجعه کند، روندی که از نظر جسمی برای او بسیار فرساینده بود.

وکیل مری می‌گوید تصاویر دوربین‌های نظارتی آن شب نشان می‌داد مردی که مری او را به تجاوز متهم کرده است، او را در حالی حمل می‌کرد که بدنش «شل و افتاده» بود. مری همچنین عکس‌هایی از کبودی‌ها و آثار گازگرفتگی بدنش داشت. اما پلیس به او گفت دلایل کافی برای بازداشت وجود ندارد و دادستان منطقه می‌خواهد رسیدگی به موضوع را به مسئولان دانشگاه واگذار کند.

او گفت: «این احساس در من باقی ماند که چون می‌دانستند دانشگاه دارد به پرونده‌ام رسیدگی می‌کند، می‌توانند دستشان را از ماجرا بشویند.»

اداره پلیس محلی به بی‌بی‌سی گفت جزئیات این پرونده مشخص را در اختیار ندارد. دفتر دادستان منطقه نیز به درخواست اظهارنظر پاسخی نداد.

محرمانگی و محافظت

هلن وایس، وکیلی که وکالت چندین قربانی تعرض جنسی در محیط‌های دانشگاهی را بر عهده داشته است، می‌گوید دانشگاه‌ها تحقیقات خود را پشت درهای بسته انجام می‌دهند. او معتقد است یکی از دلایل این محرمانگی، محافظت از اعتبار موسسه‌های آموزشی است.

او گفت: «محرمانه بودن این روند مانع می‌شود دانشجویان دیگر از آن آگاه شوند. همچنین مانع می‌شود شاهدان برای ارائه شهادت پیشقدم شوند.»

مایکل دایموندستاین، وکیل اهل پنسیلوانیا که وکالت افراد متهم به سوءرفتار جنسی در محیط‌های دانشگاهی را بر عهده داشته است، می‌گوید محرمانگی به محافظت از هر دو طرف، یعنی قربانی و متهم، کمک می‌کند.

او گفت: «فکر می‌کنم وقتی این روند را با آنچه در دادگاه با آن روبه‌رو می‌شوند مقایسه کنید، برای دانشجویان بسیار آسان‌تر و ایمن‌تر است. نام آن‌ها علنی نمی‌شود و رسانه‌های خبری سراغشان نمی‌روند.»

دانشجویان کرنل از نحوه رسیدگی دانشگاه به ادعاهای این زن انتقاد کرده‌اند. روزنامه دانشجویی «کرنل دیلی سان» نام متهمان را با این تیتر منتشر کرد: «کرنل این کار را نمی‌کند، ما می‌کنیم.»

دانشگاه در بیانیه‌ای اعلام کرد که قانون فدرال حریم خصوصی «دانشگاه کرنل را از افشای اطلاعات مشخص درباره دانشجویان» منع می‌کند و بنابراین نمی‌تواند «درباره هیچ اقدام انضباطی دیگری به‌طور علنی اظهارنظر کند».

«تنها راهی که داشتم»

بسیاری از فعالان مدافع قربانیان می‌گویند رسیدگی مستقل دانشگاه‌ها به شکایت‌های مربوط به تعرض جنسی، جدا از نظام عدالت کیفری، مزایایی دارد. پیگیری قضایی پرونده‌های تعرض جنسی به دشوار بودن شهرت دارد. یک بررسی نظام‌مند تازه نشان داده است که کمتر از ۱۰ درصد پرونده‌های تعرض جنسی به محکومیت منجر می‌شوند.

در محاکمه کیفری، دادستان باید هیئت منصفه را «فراتر از هرگونه تردید معقول» متقاعد کند که متهم گناهکار است. اما در هیئت رسیدگی دانشگاهی، معیار اثبات پایین‌تر است.

به گفته شاینبلوم بروئر، دانشگاه همچنین بر اساس قانون عنوان نهم موظف است راهکارهایی ارائه دهد که نهادهای محلی مجری قانون قادر به ارائه آن‌ها نیستند، مانند اطمینان از اینکه دانشجو در مدت انجام تحقیقات، با فردی که او را به آزار متهم کرده است در یک کلاس نباشد و مهلت بیشتری برای انجام تکالیف درسی دریافت کند.

این یکی از چندین دلیلی است که قربانیان و فعالان مدافع نجات‌یافتگان می‌گویند وجود دو مسیر جداگانه برای پیگیری پرونده، یکی از طریق دانشگاه و دیگری از طریق نظام عدالت کیفری، مزایایی دارد.

برای مری، پس از آنکه پلیس پرونده‌اش را کنار گذاشت، پیگیری شکایت مربوط به تعرض از طریق قانون عنوان نهم تنها راهی بود که می‌توانست از طریق آن، مردی که او را به تجاوز متهم کرده بود با پیامد عملش روبه‌رو شود، پیامدی که اخراج از دانشگاه بود.

او گفت: «این تنها راه من برای دستیابی به هر نوعی از عدالت بود.»