یک تجاوز گروهی دیگر در هند؛ چرا زنان هنوز در امان نیستند؟

هشدار: جزئیات این مطلب ممکن است برای برخی افراد آزارنده باشد.

سیزده سال پس از تجاوز گروهی به زنی هندی در اتوبوسی در دهلی پایتخت هند که به سرخط خبرهای روز تبدیل شده بود، گزارش‌ها حاکی از وقوع پرونده‌ تجاوز جدیدی در ایالت بیهار در شمال هند است که از نظر شدت خشونت بی‌شباهت به آن حادثه نیست.

مدافعان حقوق زنان می‌گویند ماجرای این زن یکی دیگر از موارد بی‌تفاوتی پلیس و مسئولان بهداشتی نسبت به زنانی است که با آزار جنسی به‌ویژه در شهر‌ها و روستا‌‌های کوچک در هند به طور هر روزه مواجه هستند.

مطابق قانون هند افشای نام قربانیان خشونت جنسی ممنوع است به همین دلیل ما قربانی این پرونده را سوما می‌نامیم که نام واقعی او نیست.

مادر ۲۸ ساله چهار کودک به بی‌بی‌سی هند می‌گوید در خانه خودش مورد حمله و تجاوز گروهی از مردان قرار گرفته است که اشیایی را وارد واژن او کرده‌اند.

این اتفاق شب ۱۱ ژوئن در روستای بگوسرای افتاده است که به طور رسمی یکی از محروم‌ترین مناطق هند شناخته می‌شود.

پس از آنکه پزشکان بیمارستان تائید کردند که او با اشیایی مورد آزار قرار گرفته است که پزشکان از رحم او بیرون آورده‌اند، این حادثه در هند مورد توجه همگانی قرار گرفت. او همچنین یک پوکه فشنگ را نشان داد و گفت یکی از اشیا مورد استفاده متجاوزان بوده است.

سوما با بیان جزئیات آزار جنسی می‌گوید شبانه به دستشویی بیرون از خانه یک اتاقه‌اش رفته بود که پنج مرد به او حمله کردند. دستشویی در نداشت و فقط پرده‌ای آویخته بر درگاه تا حدودی حریم خصوصی آن را حفظ می‌کرد.

او می‌گوید: «آنها مرا برهنه کردند و دست‌ها و دهانم را بستند. وقتی خواستم مقاومت کنم چاقویی بر سینه‌ام گذاشتند و به من تجاوز کردند».

او می‌گوید که شوهرش ابتدا فکر کرده بود صدای ناله‌های او صدای گربه‌‌های ولگرد است اما پس از مدتی مشکوک شد و سراغ او رفت.

«آنها در خانه را از بیرون قفل کرده بودند. او همسایه را خبر کرد تا در را باز کنند و همه وضعیت مرا دیدند و شروع به گریه کردند».

رئیس پلیس منطقه بگو‌سرای که خود را مانیش می‌نامد به بی‌بی‌سی می‌گوید: «گزارش پزشکی سوما تجاوز جنسی را تائید کرده است».

«او می‌گوید در این پرونده نام سه فرد و دو متهم ناشناس وجود دارد. ما دو نفر از آنها را دستگیر کرده‌ایم. تیم تحقیقات ویژه که برای این پرونده تشکیل شده است در تلاش برای دستگیری بقیه متهمان و بررسی پرونده است».

پلیس می‌گوید برخی از متهمان پیشینه اعمال مجرمانه داشته‌اند و موارد قانونی مربوط به تجاوز گروهی در مورد آنها اعمال شده است.

سوما می‌گوید در شب تجاوز جنسی هولناک او کمک چندانی از پلیس یا نیرو‌های امدادی دریافت نکرد.

گفته شده شوهر او که راننده ریکشای برقی است، همسر بیهوش خود را به مرکز پلیس در سه کیلومتری خانه برد. او می‌گوید پلیس از تشکیل پرونده شکایت خودداری کرد و آنها را بیرون کرد و به آنها توصیه کرد به جای شکایت او را نزد پزشک ببرند.

اداره پلیس بگوسرای می‌گوید که راجیو کومار، رئیس پلیس محلی به دلیل «سهل‌انگاری و بی‌تفاوتی» از کار برکنار شده است. آنها می‌گویند گزارش اولیه پلیس درباره این پرونده در تاریخ ۱۳ ژوئن در اداره پلیس محلی ثبت شده است.

سوما و همسرش می‌گویند از زمان تجاوز در تلاش برای دریافت رسیدگی و حمایت‌های پزشکی مناسب هستند.

می‌گویند شب بعد از حمله درمانگاه خصوصی نزدیک، آنها را رد کرده چون امکان پذیرش موارد اضطراری را نداشته و هیچ پزشکی در درمانگاه حضورنداشته است. در نتیجه او را به مرکز پزشکی دولتی بردند که در آنجا پیش از انتقال به بیمارستان منطقه کمک‌های اولیه را دریافت کرد.

سوما به بی‌بی‌سی می‌گوید درمان‌های ابتدایی که در بیمارستان دریافت کرد رضایت‌بخش نبود.

۱۲ ژوئن وقتی او به هوش آمد به شوهر و پزشک معالجش درباره تجاوز گروهی گفت. «پزشک درحالی که تزریق انجام می‌داد پرسید «تو مورد تجاوز هم قرار گرفته‌ای؟ و من به او گفتم «بله من مورد تجاوز قرار گرفته‌ام».

آشوک کومار، رئیس اداره بهداشت و درمان بگو‌سرای به بی‌بی‌سی می‌گوید زن به دلیل درد‌های شکمی به بیمارستان برده شده بود و سپس روز ۱۳ ژوئن ما از تجاوز گروهی مطلع شدیم پس از آن «پزشکان همان موقع آزمایشات پزشکی لازم را در مورد او انجام دادند».

پس از آن بیمارستان سوما را به خانه فرستاد و شوهرش می‌گوید روز بعد او دوباره بیهوش شد و او را به بیمارستان بردند و باز یک روز بعد از بیمارستان مرخص شد.

همسر سوما پس از آنکه او را دوباره به بیمارستان منتقل می‌کند می‌گوید: «یک مامای روستا پس از آنکه سوما مرتب بیهوش می‌شد و از درد شدید شکم شکایت می‌کرد او را معاینه کرد و هشدار داد که چیزی داخل بدن او وجود دارد. صبح ۱۸ ژوئن، سوما به ما یک پوکه فشنگ نشان داد که از واژن او خارج شده بود».

کومار، رئیس اداره بهداشت و درمان بگوسرای می‌گوید: «این یک فشنگ خالی یا پوکه فشنگ بود. ما دوباره او را مورد آزمایش بررسی قرار دادیم و پزشکان اشیای دیگری هم از رحم او بیرون آوردند. اکنون او در وضعیت پایدار و در حال بهبودی است».

پرونده سوما باعث خشم عمومی در هند و مقایسه‌ این مورد با تجاوز گروهی سال ۲۰۱۲ دهلی شد که به دنبال آن دانشجوی ۲۳ ساله فیزیو‌تراپی بر اثر خشونت جنسی با اشیای مختلف جان خود را از دست داد.

این تجاوز باعث خشم جهانی و تظاهرات اعتراضی در سراسر هند و تصویب قوانین ضد تجاوز سخت‌گیرانه‌تر و حتی در موارد شدید مجازات مرگ برای مجرمان شد. چهار نفر از مردان مجرم در سال ۲۰۲۰ اعدام شدند و یکی از آنها در زندان جان باخت و مجرم نوجوان پرونده پس از گذراندن دوران محکومیت خود در مرکز اصلاح و تربیت آزاد شده است.

با وجود سختگیری و نظارت بر جرایم جنسی از آن زمان هنوز سالانه بیش از ۳۰ هزار مورد تجاوز در هند گزارش می‌شود.

یوگیتا باهایانا، کنشگر ضد تجاوز می‌گوید: «ما هیچ درس نگرفته‌ایم» و اضافه می‌کند که بسیاری از موارد گزارش نمی‌شود یا نادیده گرفته می‌شود چون جامعه حساسیت خود را به خشونت و بی‌رحمی شدید از دست داده است.

او در گفتگو با بی‌بی‌سی می‌گوید: «چنین مواردی همچنان رخ می‌دهد چون این پیام به نواحی دور‌افتاده هند نرسیده است که تجاوز می‌تواند برای مرتکبان مجازات اعدام داشته باشد. ترس از ارتکاب تجاوز هنوز در جامعه نهادینه نشده است»

باهایانا می‌گوید: «توجه رسانه‌ها به پرونده سوما فقط به این دلیل بوده که گزارش شده متجاوزان پوکه خالی فشنگ به بخش‌های خصوصی بدن او وارد کرده‌اند. دست‌کم او زنده مانده است و من این را یک نکته مثبتی می‌بینم».

در بگوسرای، سوما هنوز در بیمارستان است و گاهی خبرنگاران، سیاستمداران و فعالان اجتماعی به او سر می‌زنند. او هنوز درد شدیدی دارد اما امیدوار است به زودی خوب شود و به خانه نزد فرزندانش بازگردد.

«من خیلی نگران فرزندانم هستم، آنها هنوز خیلی کوچک هستند. بستگان و فامیل در روستایی ۳۵ کیلومتر دورتر از آنها مراقبت می‌کنند. من می‌خواهم هرچه زودتر پیش آنها به خانه بازگردم».