۱۰۰۰ ساعت قطع اینترنت در ایران؛ هشتگ اینترنت ترند شد

حدود ۱۰۰۰ ساعت از قطع اینترنت در ایران می‌گذرد. از ابتدای جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران، جمهوری اسلامی اینترنت را به روی مردم ایران بست و از آن زمان تنها شمار محدودی توانسته‌اند با هزینه‌های گزاف، محدود و منقطع به اینترنت وصل شوند.

مقام‌های ایران فقط به اعضا و نزدیکان حکومت اجازه دسترسی به اینترنت جهانی می دهند. پیشتر سخنگوی دولت ایران اعلام کرد ه بود که «سیم‌‌کارت سفید به کسانی که می‌توانند صدای مردم را برسانند تعلق می‌گیرد.»

مدتی بعد سیم‌کارت‌هایی که در اختیار بعضی خبرنگاران بود از دسترس خارج شد ولی دوباره فعال شد. بیشتر شهروندان به یک شبکه داخلی موسوم به «شبکه ملی اطلاعات» محدود شده‌اند.

یکی از راه‌های اصلی اتصال به شبکه جهانی اینترنت، استارلینک است. استفاده یا در اختیار داشتن دستگاه استارلینک در ایران می‌تواند تا دو سال حبس داشته باشد و حکومت پیوسته در تلاش برای یافتن و توقیف این دستگاه‌هاست.

بعضی از مخاطبان بی‌بی‌سی که توانسته‌اند سد اینترنت را دور بزنند به ما از گرانی کمرشکن وی‌پی‌ان و «کانفیگ» برای دسترسی به اینترنت بین‌المللی خبر می‌دهند.

حتی با وجود گذشت حدود سه روز از آتش‌بس میان ایران آمریکا، قطع سراسری اینترنت ادامه دارد و صدای کاربران شبکه‌های اجتماعی را در‌أورده است. هشتگ اینترنت در شبکه‌های اجتماعی ترند شده است و کاربران، برخی از خارج از ایران و شماری هم در داخل ایران، از دشواری‌های زندگی بدون اینترنت می‌گویند و از حکومت می‌خواهند اینترنت را باز کند.

برخی از کاربران در خارج از ایران از نگرانی و دلتنگی برای خانواده‌هاشان در آن سوی مرز می‌گویند و آنهایی که در داخل ایران توانسته‌اند از سد اینترنت بگذرند، از اختلال در زندگی روزمره و نقض حقوق بنیادین خود شکایت دارند.

عده‌ای از رکود کسب‌وکارهای آنلاین و تاثیر قطع اینترنت بر معیشت مردم صحبت‌ می‌کنند. برخی می‌گویند یا به خاطر نبود اینترنت کسب‌وکار آنلاینشان تعطیل شده و یا اگر در شرکت‌هایی کار می‌کردند که به اینترنت وابسته بود، تعلیق و یا تعدیل شده‌اند.

یکی از کاربران در شبکه ایکس نوشت که خسارتی که قطع اینترنت به مردم ایران زده از «از جنگ بیشتر است.» او گفت که یا مقامات متوجه این ضرر نیستند یا «تنها چیزی که مهم نیست معیشت مردم است.»

یکی دیگه از کاربران نوشت: «اینترنت پیش پاافتاده‌ترین حق هر شخص در دنیای امروز است.»

کاربر دیگری از داخل ایران نوشت: «از اینکه به اخبار دسترسی ندارم، کارم را نمی‌توانم انجام دهم، از اینکه ارتباطم با همه قطع است، از اینکه برای کانفیگ و چند گیگ اینترنت باید دست و پا بزنم، عصبانیم.»

یک مخاطب بی‌بی‌سی فارسی گفت: «شغل من مستقیم به اینترنت وابسته بود و شرکتی که با آن کار می‌کردم خارج از کشور بود. الآن با قطع اینترنت، کارم را به کل از دست دادم و شرکت دیگر برای نگه داشتن من ریسک نمی‌کند. باید اجاره خانه بدهم؛ در حالیکه به خاطر جنگ، کار حضوری هم به سختی پیدا می‌شود.»

یک نفر در ایکس نوشت: «وضع معیشت مردم واقعا نگران‌کننده‌ است. جنگ بهانه‌ای شد برای قطع اینترنت. با اینکه خود حکومت هم متضرر می‌شود اما این ضرر را به جان می‌خرد تا باعث آزار مردم و رکود کارها شود.»

از آنجایی که پس از آتش‌بس، هنوز اینترنت وصل نشد، عده‌ای نگران این هستند که قطع اینترنت بین‌المللی دائمی باشد یا طبقاتی شود. آنها می‌گویند حتی پیش از جنگ هم دسترسی به اینترنت با تبعیض‌ و دشواری‌ همراه بود و حالا احتمال دائمی شدن این وضعیت بیشتر شده است.

یک کاربر نوشت: «اینقدر که به بازشدن تنگه هرمز امید دارم، به باز شدن اینترنت امید ندارم.»