۳۰۰ مهاجر عازم بریتانیا ربوده و برای باجگیری تهدید به برداشتن کلیه شدند

بی‌بی‌سی مطلع شده است که بیش از ۳۰۰ مهاجر که تابستان گذشته به سوی بریتانیا می‌رفتند، ربوده شدند؛ آنها سپس شکنجه و تهدید به برداشتن اجباری اعضای بدن شدند.

این مردان جوان، همگی اهل کردستان عراق، از سوی یک گروه شبه‌نظامی در لیبی گروگان گرفته شدند. آدم‌ربایان از هر یک از خانواده‌ها ۵۰۰۰ دلار (۳۷۰۰ پوند) باج خواستند و تهدید کردند که در صورت عدم پرداخت سریع، کلیه‌های گروگان‌ها را از بدنشان خارج می‌کنند.

ما با بعضی از گروگان‌هایی که اکنون آزاد شده‌اند، صحبت کردیم و شواهد تصویری دیدیم که نشان می‌داد افرادی تحت جراحی اجباری برداشت کلیه قرار گرفته‌اند.

گروگان‌هایی که آزاد شده‌اند شواهدی از شکنجه را به ما نشان دادند و گفتند که در محیطی تنگ و کوچک با حدود ۱۸۰ نفر در یک سلول نگهداری می‌شدند.

دست‌کم یکی از گروگان‌ها جانش را از دست داده است و مشخص نیست که چند نفر دیگر همچنان در اسارت هستند.

این گروه شبه‌نظامی قرار بود مهاجران را از طریق لیبی به سواحل مدیترانه بفرستد. با این حال، اختلاف بر سر پرداخت با قاچاقچی کرد عراقی، نوح آرون که سفر مهاجران را ترتیب داده بود، درگرفت.

نوح آرون اکنون به‌دلیل جرایم دیگر پولشویی و قاچاق به ۱۰ سال زندان در فرانسه محکوم شده است.

جزئیات این آدم‌ربایی‌ها در جریان تحقیقات اخیر بی‌بی‌سی در مورد یک قاچاقچی دیگر به‌نام کاردو جاف، که به دستگیری‌اش در ماه گذشته انجامید، آشکار شد.

گمان می‌رود که این دو قاچاقچی، کاردو جاف و نوح آرون، در گذشته با هم همکاری داشته‌اند. هر دو اهل شهر رانیه در اقلیم کردستان عراق هستند، منطقه‌ای که طبق گزارش اندیشکده بریتانیایی چتم هاوس، «مملو از شبکه‌های فعال قاچاق» است.

در ماه فوریه، یک تیم تحقیقاتی بی‌بی‌سی در حال تحقیق در مورد کاردو جاف در رانیه بود که مردی محلی نزد آنها رفت و گفت که پسرش یکی از مردانی است که گروگان است.

این مرد به بی‌بی‌سی گفت که باند قاچاق نوح آرون برای ترتیب سفر پسرش به بریتانیا هزاران دلار از آنها گرفته است، سفری که شامل گذر از طریق شمال آفریقا و سپس دریای مدیترانه به اروپا می‌شود.

به گفته آنتونی دانکرلی، مشاور سازمان ملل که در مورد قاچاق انسان در آنجا تحقیق کرده است، این مسیر از لیبی عبور می‌کند، کشوری با «خلا بزرگ حکمرانی».

بخش عمده‌ای از لیبی توسط شبه‌نظامیان رقیب کنترل می‌شود و شبکه‌های قاچاق به همکاری آنها متکی هستند.

ما مطلع شدیم که در تابستان سال گذشته (۲۰۲۵)، چند گروه متوالی از مهاجرانی که از کردستان عراق به لیبی پرواز کرده بودند، به یک مجتمع تحت حفاظت منتقل و زندانی شدند.

سپس شبه‌نظامیان برای هر گروگان ۵۰۰۰ دلار درخواست کردند و ادعا کردند که نوح آرون در معامله قبلی این مبلغ را پرداخت نکرده است. آنها به خانواده‌ها هشدار دادند که اگر پول به سرعت تحویل داده نشود، مبلغ را «با یک کلیه» خواهند گرفت.

آدم‌ربابان لیبی همچنین عکس‌ها و فیلم‌هایی از گروگان‌ها برای خانواده‌ها ارسال کردند که بسیاری از آنها آزاردهنده یا خشونت‌آمیز بودند. در یکی از آنها، از مرد جوانی فیلمبرداری شده بود که به او گفته می‌شد برای برداشتن کلیه‌اش به پزشک منتقل می‌شود.

مرد محلی که در رانیه به ما مراجعه کرد، گفت که باج را پرداخت کرده است. پسرش جزو ۱۱۰ گروگانی بود که در ژانویه با هواپیمایی که دولت عراق ترتیب داده بود، به خانه برگشتند. با این حال، او عکسی را نشان داد که می‌گفت پسرش در اسارت فرستاده بود و جای زخم تازه‌ای را نشان می‌داد که آنها نگران بودند ناشی از برداشتن اجباری عضو باشد.

در مدت کوتاهی پس از صحبت با این مرد، ده‌ها نفر دیگر نزد ما آمدند و بسیاری از آنها عکس‌های مشابهی را روی تلفن‌هایشان به ما نشان دادند.

ما بعدتر یکی از این عکس‌ها را به یک پزشک متخصص در بریتانیا نشان دادیم؛ او گفت که جای زخم‌ها با نوع برش‌هایی که در عمل جراحی کلیه ایجاد می‌شود، مطابقت دارد. با این حال، ما نتوانسته‌ایم تایید کنیم که آیا عضو برداشته شده است یا خیر.

موارد بسیاری از آدم‌ربایی برای باجگیری در مسیرهای مهاجرت از طریق لیبی ثبت شده است. آقای دانکرلی می‌گوید که گروه‌های جنایتکار در لیبی می‌توانند از کنترل محدود و ضعیف حکومت در برخی مناطق سوءاستفاده کنند و این امر تحقیقات و پیگرد قانونی را بسیار سخت و پرچالش می‌کند.

بسیاری از گروگان‌ها اکنون آزاد شده‌اند. برخی از خانواده‌ها به‌سرعت باج را پرداخت کردند؛ مقامات اقلیم کردستان عراق اما گمان می‌کنند که گروگان‌های دیگر احتمالا با اعضای داخلی بدن خود باج را پرداخت کرده باشند.

بی‌بی‌سی با برخی از کسانی که به رانیه بازگشته بودند صحبت کرد.

یک مرد جوان گفت که او را با سوزاندن پایش شکنجه کرده‌اند. او شلوار خود را بالا زد تا جای زخم‌ها را نشان دهد.

یک پسر ۱۶ ساله گفت که او یکی از ۱۷۸ نفری بود که در یک سلول کوچک نگهداری می‌شدند: «ما شش ماه آفتاب را ندیدیم.»

او گفت که آنقدر جا تنگ و کوچک بود که همه مجبور بودند نشسته بخوابند. همه زندانیان از یک توالت مشترک استفاده می‌کردند و کسانی که خیلی طول می‌دادند، کتک می‌خوردند.

خانواده‌های گروگان‌ها به بی‌بی‌سی گفتند که آنها فقط یک تکه نان در روز با غذا می‌گرفتند، آن هم فقط در صورتی که به گروگان‌گیرها پول اضافی می‌پرداختند.

به گفته هیمن میرانی، یکی از مقامات ارشد وزارت کشور دولت اقلیم کردستان عراق، با وجود همه خطرات، جریان مهاجران غیرقانونی از کردستان عراق به اروپا متوقف نشده است.

او می‌گوید که گروگان‌های بازگشته را ترغیب کرده است که تجربیات دهشتناک خود را برای دوستان و خانواده تعریف کنند تا آنها را از رفتن به مسیر مشابه منصرف کنند.

او اما داستان پدری را تعریف می‌کند که پسرش پس از احتمال برداشت اجباری عضو بدنش در لیبی درگذشت. این مرد در مراسم تشییع جنازه در رانیه متوجه می‌شود که دو پسر از خویشاوندان نزدیکش به‌تازگی عازم مسیر مهاجرت به اروپا شده‌اند.

آقای میرانی می‌گوید: «بخش بسیار غم‌انگیز این ماجرا این است که ما درس نمی‌گیریم.»