شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بی‌بی‌سی هستید که از داده کمتری استفاده می‌کند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
«او یک فرشته نجات است»؛ زنی که هر هفته ۱۰ هزار دلار برای کودکان مهاجر بازداشت‌شده می‌فرستد
- نویسنده, لیره ونتاس
- شغل, بی‌بی‌سی موندو
- در, لس آنجلس
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۸ دقیقه
لوئیس سانچز بیش از سه هفته بود که همراه چهار فرزندش در بازداشتگاه مهاجران درشهر دیلی، در جنوب تگزاس آمریکا، به سر می‌برد.
او می‌گوید دختر بزرگش که اضطراب دارد، دیگر ناخنی برای جویدن نداشت و دختران کوچک‌ترش نیز کمکم نشانه‌های درماندگی بروز می‌دادند.
این شهروند نیکاراگوئه‌ای می‌گوید: «حتی به من می‌گفتند می‌خواهند خودشان را بکشند و از من می‌خواستند هر چیزی را که لازم است امضا کنم تا بتوانند از آنجا خارج شوند، چون دیگر تحمل ماندن در آنجا را نداشتند.»
او به بی‌بی‌سی موندو می‌گوید: «اما وقتی یکی دیگر از بازداشت‌شدگان به من گفت زنی هست که می‌تواند کمی از سختی اوضاع کم کند، به او بدگمان شدم.»
تنها زمانی قانع شد که وکیلی که به‌طور منظم از این مرکز بازدید می‌کند نیز همین موضوع را به او گفت؛ وکیلی که به بازداشتگاه ویژه خانواده‌های دارای فرزند، تنها مرکز از این نوع در کشور، سر می‌زند.
این وکیل به او گفت کافی است ایمیلی حاوی مشخصاتش بفرستد تا کیسی روکین، زنی اهل کالیفرنیا که سازمان «هر گام به‌سوی خانه» را اداره می‌کند، برایش پول واریز کند و بتواند وسایل مورد نیاز را در داخل بازداشتگاه بخرد.
بنابراین از رایانه کتابخانه مرکز، این پیام را فرستاد:
سلام. خودم را معرفی می‌کنم؛ من [نام حذف شده]، پدر چهار فرزند، هستم. وکیلم به من گفت شما برای خرید وسایل مورد نیاز به افراد کمک مالی می‌کنید. می‌خواستم بدانم آیا می‌توانید برای خرید آب، مسواک، خمیردندان و مقداری خوراکی برای فرزندانم به من کمک کنید یا نه. اگر کمکم کنید بسیار سپاسگزار خواهم بود. خیلی ممنون.
او به یاد می‌آورد: «باورم نمی‌شد که چند روز بعد، ۲۰۰ دلار در حسابم بود. اول آب خریدیم و بچه‌ها پاپ‌کورن، شیرینی و نوشیدنی خواستند. آسودگی بزرگی بود. راهی برای اینکه بچه‌هایم حال بهتری داشته باشند.»
تمرکز بر کودکان
روکین همان‌طور که برای دیگر مهاجران بازداشت‌شده همراه فرزندانشان پول می‌فرستد، این مبلغ را برای سانچز نیز فرستاد. مجموع این کمک‌ها به هفته‌ای ۱۰ هزار دلار می‌رسد.
روکین که خود را «مادری از کالیفرنیا» توصیف می‌کند، به بی‌بی‌سی موندو می‌گوید: «خودم را جای آنها می‌گذارم و فکر می‌کنم چقدر باید وحشتناک باشد که احساس کنی نمی‌توانی از فرزندانت محافظت کنی یا چنین نیازهای ابتدایی را برایشان فراهم کنی.»
«بنابراین اینکه بتوانم کاری ملموس برای این بچه‌ها انجام بدهم، رضایت زیادی به من می‌دهد.»
توجه او به کودکانی که تحت تاثیر سیاست‌های مهاجرتی آمریکا قرار گرفته‌اند، تازگی ندارد.
او پیش‌تر نیز در سال ۲۰۱۸ و در جریان نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، زمانی که مطلع شد صدها کودک هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی از مرز از والدین خود جدا می‌شوند، به کمک آنها رفت تا روند پیوستن دوباره اعضای خانواده به یکدیگر سریع‌تر انجام شود.
او به خانواده‌ها کمک می‌کرد فرم‌ها را پر کنند، آنها را چاپ و در پوشه‌ای مرتب کنند و همچنین داوطلبانی پیدا می‌کرد که سرپرستان یا بستگانِ منتظر تحویل گرفتن کودکان را برای ثبت اثر انگشت به قرارهای اداری ببرند.
او به یاد می‌آورد: «برای این خانواده‌ها، این‌ها موانع بزرگی بودند، اما کارهایی بود که ما به‌راحتی از عهده انجامشان برمی‌آمدیم.»
او سپس بر پایه همین فعالیت‌ها سازمانی به نام «ایچ استپ هوم» را شکل داد.
با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید و وعده او برای اجرای «بزرگ‌ترین اخراج مهاجران در تاریخ آمریکا»، رویکین تصمیم گرفت راه‌های دیگری برای کمک پیدا کند.
وقتی در ماه ژانویه از بازداشت لیام کونخو راموس پنج ساله در عملیات ضد مهاجرت در مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا با خبر شد، ماموریت تازه‌ای پیدا کرد، پرونده‌ای که در صدر خبرها قرار گرفته بود.
این کودک هنگام بازگشت از مهدکودک به خانه بازداشت شد و همراه پدرش به مرکز رسیدگی به امور مهاجرت دیلی منتقل شد، همان مرکزی که سانچز و فرزندانش نیز در آن نگهداری می‌شدند.
این مرکز، تنها بازداشتگاه ویژه خانواده‌ها در کشور، در دولت جو بایدن دموکرات بسته شده بود، اما سال گذشته در چارچوب کارزار سخت‌گیرانه مهاجرتی دولت ترامپ دوباره باز شد.
از آن زمان، چندین گزارش از سازمان‌های مدافع مهاجران و اعضای کنگره درباره آنچه در این مرکز می‌گذرد، ابراز نگرانی کرده‌اند.
یکی از تازه‌ترین گزارش‌ها که در ماه آوریل توسط سازمان‌هایی مانند «هیومن رایتس فرست» و «رایسس» منتشر شد، به این نتیجه رسید که «شرایط غیرانسانی، بدرفتاری‌های معمول و نقض دادرسی عادلانه که خانواده‌ها در دیلی تجربه می‌کنند، گسترده و نظام‌مند است.» با این حال، هم شرکت «کورسیویک» که این مرکز را اداره می‌کند و هم وزارت امنیت داخلی آمریکا این ادعاها را رد کرده‌اند.
رِوکین پیش‌تر درباره این مرکز شنیده بود. برخی از خانواده‌هایی که او در گذشته برای پیوستن دوباره به اعضای خانواده‌شان کمک کرده بود، مدتی را در این مرکز گذرانده بودند و از آنها شکایت‌هایی درباره کیفیت غذا و آب شنیده بود.
کسانی که توان مالی بیشتری داشتند، نیازهای خود را فراتر از آنچه در مرکز دریافت می‌کردند، با خرید از فروشگاه‌های داخل همان مرکز تامین می‌کردند.
برای این کار، از پول واریزشده به حساب‌هایشان در مرکز استفاده می‌کردند. دیلی و دیگر مراکز از سامانه‌ای نرم‌افزاری استفاده می‌کنند که امکان واریز پول برای یک بازداشت‌شده مشخص را فراهم می‌کند.
روکین به این ترتیب راه کمک را پیدا کرد: از شبکه وکلای مهاجرت، فعالان و اعضای کنگره که با آنها در ارتباط بود، پرسید چگونه می‌تواند به این حساب‌ها پول واریز کند.
«به ۸۰ درصد بازداشت‌شدگان کمک می‌کنیم»
نخستین پرداخت او ۵۰ دلار به خانواده‌ای بود که نوزادی دوماهه مبتلا به عفونت تنفسی داشت. اکنون می‌گوید هفته‌ای حدود ۱۰ هزار دلار به این کار اختصاص می‌دهد. او تاکید می‌کند: «رقم تغییر می‌کند، اما برآورد ما این است که به این شکل حدود ۸۰ درصد افراد حاضر در دیلی را پوشش می‌دهیم.»
این پول از کمک‌های مردمی تامین می‌شود. او توضیح می‌دهد: «به مناسبت روز مادر برنامه جمع‌آوری کمک برگزار کردیم که خیلی خیلی خوب پیش رفت و تا امروز هزینه کارمان را تامین کرده است.»
خانواده‌های دیلی با این کمک می‌توانند اقلامی از آب بطری‌شده، غلات صبحانه و سوپ خشک‌شده تا شامپو و نرم‌کننده مو، شیرینی یا دفتر و وسایل نقاشی بخرند.
کریستین اتر، وکیل سازمان «شورای حقوق مهاجرت تگزاس» که به‌صورت رایگان در دیلی و دیگر مراکز فعالیت می‌کند، به بی‌بی‌سی موندو می‌گوید: «او یک فرشته نجات است. هیچ تعبیر بهتری برای توصیف نقشش وجود ندارد. مردم واقعا بدون او نمی‌توانستند دوام بیاورند.»
او اضافه می‌کند: «خشم‌آور است که مالیات‌دهندگان آمریکایی ماهانه ۱۵ میلیون دلار برای بازداشت کودکان و خانواده‌ها هزینه می‌کنند، اما باز هم ناچاریم به یک شهروند بسیار سخاوتمند تکیه کنیم تا کمک جمع کند و نیازهای اولیه آنها را در این بازداشتگاه تامین کنیم.»
شرکت خصوصی کورسیویک که مرکز را اداره می‌کند، این اتهام‌ها را رد می‌کند.
رایان گاستین، سخنگوی شرکت، در پاسخ کتبی به پرسش‌های بی‌بی‌سی موندو گفت: «کورسیویک ۴۰ سال است که با دولت فدرال، چه دولت‌های دموکرات و چه جمهوری‌خواه، همکاری می‌کند تا از افرادی که به ما سپرده می‌شوند، به‌شکلی امن و انسانی مراقبت کند.»
او پس از توضیح اینکه شرکت تصمیم نمی‌گیرد چه کسی و برای چه مدتی بازداشت شود، تاکید کرد که دیلی «مشمول چندین سطح نظارت است و شرکای دولتی ما آن را به‌دقت زیر نظر دارند تا از رعایت کامل سیاست‌ها و رویه‌ها، از جمله استانداردهای بازداشت، اطمینان حاصل شود».
او همچنین ادعاهای مربوط به کیفیت پایین غذا و آب را رد کرد و گفت آزمایش‌های مستقل نشان می‌دهد آب پاکیزه و تصفیه‌شده است و از همان شرکت‌های خدمات‌رسانی تامین می‌شود که به جامعه پیرامون مرکز خدمات می‌دهند. او در پاسخ خود افزود: «هیچ کس تحت مراقبت ما مجبور به پرداخت پول برای آب نیست، آبی که کارکنان ما نیز همان را می‌نوشند.»
او درباره غذا گفت روزانه سه وعده «مغذی» با منویی متنوع و چرخشی، همراه با میان‌وعده، ارائه می‌شود که متخصص تغذیه آنها را تائید کرده و برای اطمینان از کیفیت و تازگی بررسی می‌شوند.
گاستین در پاسخ به انتقادها از قیمت بالای کالاها در مرکز گفت قیمت‌ها مشابه فروشگاه‌های کوچک محلی است و کارکنان کورسیویک هر دو سال یک بار آنها را ارزیابی می‌کنند. او افزود سود فروش به «صندوق رفاه ساکنان» مرکز واریز می‌شود.
در همین راستا، سخنگوی وزارت امنیت داخلی آمریکا به بی‌بی‌سی موندو گفت همه بازداشت‌شدگان «سه وعده غذا در روز، آب پاکیزه، لباس، ملحفه و وسایل خواب، دوش، صابون و لوازم بهداشت فردی» دریافت می‌کنند.
در پاسخ ایمیلی این وزارتخانه آمده است: «مهاجران غیرقانونی همچنین برای تماس با خانواده‌ها و وکلای خود به تلفن دسترسی دارند. متخصصان تغذیه دارای مجوز، غذاها را ارزیابی می‌کنند. کارکنان و بازداشت‌شدگان همان آب آشامیدنی پاکیزه‌ای را می‌نوشند که مردم محل استفاده می‌کنند.»
این پاسخ ادامه می‌دهد: «دیلی استانداردهای فدرال بازداشت را رعایت می‌کند و در واقع به‌طور منظم تحت ممیزی و بازرسی قرار می‌گیرد. ماندن در بازداشت یک انتخاب است. ایالات متحده به مهاجران غیرقانونی سه هزار دلار و یک پرواز رایگان پیشنهاد می‌کند تا همین حالا داوطلبانه از کشور خارج شوند. (...) اگر این کار را نکنند، بازداشت و اخراج خواهند شد، بدون آنکه امکان بازگشت داشته باشند.»
کمک‌هایی فراتر از دوران بازداشت
لوئیس سانچز تاکید می‌کند تجربه او در دیلی متفاوت بوده است و پول‌هایی که روکین برایش واریز کرد، برای خانواده‌اش «آسودگی بزرگی» به همراه داشت.
همین موضوع او را ترغیب کرد درباره این کمک به دیگر بازداشت‌شدگان بگوید و توضیح دهد که کافی است مانند او ایمیلی بفرستند و مشخصاتشان را ارائه کنند تا پول به حسابشان واریز شود.
او به یاد می‌آورد: «افراد زیادی را دیدم که دست خالی آمده بودند، کسانی که بلافاصله پس از عبور از مرز مکزیک بازداشت شده بودند و هیچ کس را نداشتند که کمکشان کند.»
او و چهار فرزندش پس از نزدیک به سه ماه حبس در دیلی، اول ژوئیه از آنجا خارج شدند و اکنون تحت برنامه نظارت فشرده «آی‌سپ» قرار دارند، برنامه‌ای از اداره مهاجرت و گمرک آمریکا، آیس، که جایگزین بازداشت است.
او می‌گوید بخشی از پول اهدایی روکین را پس‌انداز کرده بود و با آن بلیت بازگشت به شهری را خرید که پیش از بازداشت در آن زندگی می‌کردند.
اما کمک‌ها به همین جا ختم نشد.
او می‌گوید: «با بازداشت شدن همه چیزمان را از دست داده بودیم. من بیکار شده بودم. بنابراین برای شروع دوباره هم به ما کمک کردند.»
«هفته اول برای غذا کمکمان کردند. حالا هم که بچه‌ها مدرسه را شروع کرده‌اند، برایشان لوازم‌التحریر خریده‌اند. در آن روزها واقعا جانمان را نجات داد.»
نام‌ها به درخواست مصاحبه‌شوندگان، برای محافظت از هویتشان تغییر کرده است.
