عملکرد کابوس‌وار تیم ناگلزمان؛ «آلمان دیگر یک قدرت درجه یک نیست»

زمانی بود که همه انتظار داشتند آلمان در تورنمنت‌های مهم فوتبال قهرمان شود.

آن‌ها، با احتساب دوره‌هایی که با نام آلمان غربی در مسابقات شرکت می‌کردند، چهار بار قهرمان جام جهانی شده‌اند؛ چهار بار نایب قهرمان شده‌اند و سه بار از شش فینال جام ملت‌های اروپا را که به آن راه یافته‌اند با پیروزی پشت سر گذاشته‌اند.

اما آن روزها دیگر به پایان رسیده است.

صفحه اول روزنامه بیلد در روز سه‌شنبه، پس از آنکه روند حرکت آلمان در جام جهانی در مرحله یک‌شانزدهم نهایی به‌ناگهان متوقف شد، این وضعیت را با تیتری خلاصه کرد که ترجمه آن «کابوس بعدی فوتبال آلمان» است؛ مسابقه‌ای که پس از تساوی ۱-۱ در پایان وقت‌های اضافه، با شکست ۴ بر ۳ آلمان در ضربات پنالتی مقابل پاراگوئه به پایان رسید.

آلمان بعد از آخرین قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۴، دو بار در مرحله گروهی حذف شده است و این دوره هم در بازی اول حذفی‌اش شکست خورد.

پاراگوئه در آغاز این مسابقات در رتبه چهل‌و‌یکم رده‌بندی جهانی قرار داشت، در حالی که آلمان دهم بود. به‌رغم این موضوع، این تیم آمریکای جنوبی اولین شکست تاریخ آلمان در ضربات پنالتی جام جهانی را به این تیم تحمیل کرد.

آلمان در بوستون، با وجود مالکیت ۷۵ درصدی توپ، برای باز کردن دفاع منسجم و سرسخت پاراگوئه به زحمت افتاد؛ تیمی که با غافلگیرانه با گل خولیو انسیسو، بازیکن سابق برایتون و ایپسویچ، در نیمه اول پیش افتاد.

کای هاورتز، بازیکن آرسنال، اوایل نیمه دوم با یک ضربه سر چرخشی بازی را به تساوی کشاند. لحظاتی بعد، داور گل جاناتان تاه را به دلیل خطای بحث‌برانگیز هم‌تیمی‌اش در ثانیه‌های پیش از گل، مردود اعلام کرد.

ولی آلمان دست‌کم حاشیه امنیت ضربات پنالتی را داشت و می‌توانست به رکورد بی‌نقص و صد درصدی خود در ضربات پنالتی جام جهانی (چهار بازی، چهار برد) تکیه کند.

هاورتز اولین ضربه را زد و دروازه‌بان آن را مهار کرد. جیل ضربه نیک ولتماده، بازیکن نیوکاسل، را نیز گرفت و با وجود اینکه دو ناکامی پاراگوئه شانس دوباره‌ای به آلمان داد، تاه ضربه خود را به آسمان کوبید تا در نهایت، خوزه کاناله، مدافع پاراگوئه، پیروزی تیمش را قطعی کند.

جولیان ناگلزمان، سرمربی آلمان، گفت: «وقتی پس از بازی با پاراگوئه از جام جهانی حذف می‌شویم، بسیار تلخ است. بسیار دردناک است. این سومین حذف پیاپی ماست، بنابراین دیگر در جمع تیم‌های درجه یک دنیا نیستیم.»

«ناگلزمان باید با پیامدهای این اتفاق روبه‌رو شود»

ناگلزمان که در سال ۲۰۲۲ با بایرن مونیخ قهرمان بوندس‌لیگا شده بود، در سال ۲۰۲۳ هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت. اما آن‌ها در یورو ۲۰۲۴ که خودشان میزبانش بودند، فقط تا مرحله یک‌چهارم نهایی پیش رفتند.

مسابقات جام جهانی آن‌ها در آمریکای شمالی خوب شروع شد؛ ابتدا کوراسائو، تیم تازه‌وارد، را ۷ بر ۱ در هم کوبیدند و سپس با جبران عقب‌افتادگی، ساحل عاج را ۲ بر ۱ شکست دادند.

در آخرین بازی گروهی دو بر یک به اکوادور باختند. هرچند پیش از آن صدرنشینی خود را قطعی کرده بودند، اما نحوه این شکست مقابل پاراگوئه، ناگلزمان را در موقعیت متزلزلی قرار داده است و از همین حالا درخواست‌های زیادی در رسانه‌های اجتماعی برای جایگزینی او با یورگن کلوپ، سرمربی پیشین لیورپول، به چشم می‌خورد.

آرنه فردریش، مدافع سابق آلمان، به بی‌بی‌سی گفت: «اگر کل تورنمنت و نوع بازی خودمان را در نظر بگیریم، این شکست عادلانه است. ناگلزمان باید با پیامدهای آن روبه‌رو شود. این نتیجه بسیار ناامیدکننده است ولی ورزش همین است. من قطعا می‌گویم که این مسیر بدون ناگلزمان ادامه می‌یابد.»

توماس هیتزلسپرگر، هافبک سابق آلمان، هم به بی‌بی‌سی گفت: «دشوار می‌شود توضیح داد که آلمان چگونه با این همه مشکل وارد این مسابقات شد. این وضعیت غیرقابل‌قبول است.»

«شرایط برای ناگلزمان خوب به نظر نمی‌رسد. او در چند ماه گذشته، وضعیت را به خوبی مدیریت نکرده است. با توجه به افزایش تعداد تیم‌ها در مدل جدید جام جهانی، حذف زودهنگام برای هر کشور صاحب نامی در فوتبال، سخت و غیرقابل تحمل خواهد بود.»

ناگلزمان، مرد سرسختی که می‌خواهد در سمت خود بماند

بلافاصله پس از بازی، خبرنگاران بارها درباره آینده ناگلزمان سئوال کردند و او پاسخ داد، «آدمی نیستم که فرار کند»، اما پذیرفت که در میان هواداران آلمانی محبوبیتی نخواهد داشت.

او گفت: «اگر امروز در آلمان نظرسنجی انجام دهیم، بدیهی است که مردم نگاه مثبتی به من نخواهند داشت. من حمایت را در ورزشگاه حس کردم. فکر نمی‌کنم همه در آلمان با ماندن و ادامه کارم به‌عنوان سرمربی تیم موافق باشند.»

«می‌خواهم از همه هواداران که به ورزشگاه آمدند، تشکر کنم. انتظار واکنش کاملا متفاوتی از آن‌ها داشتم اما حمایت‌شان از ما، حتی پس از شکست، شگفت‌آور و تحسین‌برانگیز بود.»

«من فقط به‌دلیل حذف شدن تیم استعفا نمی‌کنم. با سازوکار این حرفه آشنایی دارم و می‌دانم که الان افراد زیادی خواهان رفتن من هستند. اگر فدراسیون فوتبال بخواهد، می‌خواهم به کارم ادامه دهم.»

ناگلزمان حتی پیش از بازی با پاراگوئه نیز هدف انتقادها قرار داشت. کلوپ که به‌عنوان کارشناس برای تلویزیون آلمان کار می‌کند، از عملکرد تیم مقابل اکوادور ناراضی بود و گفت: «ما در آن زمین روش‌های اشتباهی را انتخاب کردیم؛ ما در برابر یک حریف تهاجمی، فوتبال اشتباهی بازی کردیم.»

اما آلمان از آن بازی مقابل تیم فیزیکی سرسخت و مصمم پاراگوئه درس نگرفت؛ تیمی که در عمق دفاع و با تعداد نفرات بالا بازی می‌کرد و برنامه‌های آلمان را ناکام گذاشت.

حالا پاراگوئه باید روز شنبه در یک‌هشتم نهایی با برنده فرانسه و سوئد بازی کند و آلمان باید با یک حذف زودهنگام دیگر کنار بیاید.

رافائل هونیگشتاین، روزنامه‌نگار فوتبال آلمان، می‌گوید: «اگر بخواهم دیدگاهی بدبینانه و کنایه‌آمیز داشته باشم، تنها چیزی که با پیروزی به دست می‌آوردیم، احتمال نابود شدن کامل به دست فرانسه بود.»

«هر تیمی بالاخره ممکن است از مسابقات کنار برود ولی نمی‌شود در این مرحله و با این شیوه مقابل پاراگوئه حذف شد. به همین دلیل است که این شکست بدون پیامد نخواهد بود. اگر به کل مسابقات نگاه کنید، عملکرد تیم اصلا قانع‌کننده نبود. آلمان ضعیف ظاهر شده‌ است.»

«جولیان ناگلزمان تصمیم‌های بزرگ زیادی گرفت که هیچ‌کدام نتیجه نداد. ماندن او در این سمت بسیار دشوار خواهد بود. متاسفانه فکر می‌کنم کارش تمام است.»

«تیم‌ها دیگر از ما نمی‌ترسند»؛ اشتباه ما کجا است؟

پس بر سر آن آلمانی که می‌شناختیم چه آمده است؟

هیتزلسپرگر به بی‌بی‌سی گفت: «مدتی طولانی، پرورش بازیکن در آلمان به‌طور کامل حول محور پاس‌کاری و سبک بازی و نوآوری‌های تاکتیکی چرخیده است اما یک چیز هست که شاید به اندازه کافی روی آن تمرکز نکردیم و آن روحیه جنگندگی و برتری‌جویی است.»

«این به معنای آن نیست که فقط توپ‌های بلند بفرستیم، در نبردهای هوایی پیروز شویم و با فوتبالی زشت برنده شویم یا به روزهایی برگردیم که به فینال می‌رسیدیم و هیچ‌کس جز به این دلیل که ما آلمان هستیم، نمی‌دانست چگونه به آنجا رسیده‌ایم.»

«ولی در عین حال، ما آن جلال و جبروتی را که باعث ترس تیم‌ها می‌شد، از دست داده‌ایم. تیم‌های دیگر به ما احترام می‌گذارند ولی از ما نمی‌ترسند. شکست دادن ما دیگر مثل گذشته سخت نیست و فاقد آن حضور فیزیکی مقتدرانه‌ای هستیم که زمانی داشتیم.»

«اسپانیا سال‌های سال تیمی بود که همه می‌خواستند از روی آن کپی‌برداری کنند. این کار سال‌ها طول کشید، اما وقتی ما در سال ۲۰۱۴ قهرمان جام جهانی شدیم، بازیکنان بزرگی داشتیم و در کنار آن از فرهنگ پیروزی نیز برخوردار بودیم. حالا به نظر می‌رسد که فقط روی ارائه یک فوتبال زیبا تمرکز می‌کنیم.»

«باید حل این مشکل را از سطح آکادمی‌ها آغاز کنیم. هدف اصلی فوتبال چیست؟ البته که پیروزی است. این تیم می‌خواست برنده شود اما چگونه باید پیروز شد؟ با داشتن روحیه برتری‌جویی.»

«بهترین نمونه آرژانتین است. آنها ترکیبی عالی از تیمی هستند که بازی در برابرشان شاید بسیار آزاردهنده باشد ولی در عین حال بازیکنانی دارند که می‌توانند از هیچ، موقعیت خلق کنند. البته ما لیونل مسی نداریم و هر تیمی نمی‌تواند مثل آرژانتین یا فرانسه بازی کند اما باید به جایگاهی که آن تیم‌ها در آن قرار دارند، نزدیک‌تر باشیم.»