زوجی که با ۱۰ سال صرفهجویی، در ۴۰ سالگی بازنشسته شدند
منبع تصویر، Alan Donegan
- نویسنده, آلیس کانتور
- شغل, خبرنگار کسب و کار
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۴ دقیقه
آلن و کیتی دونگان، زمستانها از روشن کردن سیستم گرمایشی خانهشان در جنوب انگلستان خودداری میکردند.
آلن میگوید: «در عوض، لباسهای بیشتر میپوشیدیم و از کیسه آب گرم استفاده میکردیم. این کار را به یک بازی تبدیل کرده بودیم. برای ما رنج کشیدن نبود، بلکه یک راهبرد بود.»
این زوج میگویند بسیاری از اطرافیانشان آنها را به خاطر تأکید زیاد بر صرفهجویی در هزینهها «افراطی» یا حتی «دیوانه» میدانستند، اما آلن میگوید آنها «تمام تمرکزشان را روی خریدن آزادی گذاشته بودند.»
منظور او از «آزادی»، بازنشستگی زودهنگام است. هدفی که این زوج هفت سال پیش زمانی که آلن ۴۰ سال و کیتی ۳۵ سال داشت به آن رسیدند.
آنها بهندرت از بیرون غذا سفارش میدادند و همیشه غذا از خانه با خود به محل کار میبردند.
آلن میگوید: «فقط با همین عادت غذا بردن سرکار، در طول ۱۰ سال، ۴۰ هزار پوند بیشتر پسانداز کردیم.»
او افزود: «حتی موبایلهایمان را بیرون از خانه چارج میکردیم و به دنبال کوپنهای تخفیف دورریختهشده فروشگاه میگشتیم. خودتان تصمیم بگیرید این کار دیوانگی بود یا نبوغ، اما نتیجه داد.»
آلن پیش از راهاندازی کسبوکار آموزش و مربیگری زندگی، بهعنوان طراح فضای سبز کار میکرد. کیتی نیز در یک شرکت مالی به عنوان کارشناس بیمه یا ارزیابی ریسک فعالیت میکرد.
علاوه بر درآمد مناسب، صرفهجوییهای سختگیرانه آنها باعث شد بتوانند زودتر بازنشسته شوند و تا جایی که توان مالی داشتند، پول خود را سرمایهگذاری کردند.
کیتی میگوید: «هر پوندی که سرمایهگذاری میکردیم، یک قدم ما را به زندگی دلخواهمان نزدیکتر میکرد.»
این زوج زمانی از کار دست کشیدند که ارزش پساندازهایشان به یک میلیون پوند رسید.
آلن و کیتی بخشی از یک جنبش جهانی کوچک اما رو به رشد به نام فایر (FIRE) هستند که مخفف «استقلال مالی و بازنشستگی زودهنگام» است.
این مفهوم که حدود ۱۵ سال پیش چندان شناختهشده نبود، اکنون به جنبشی گسترده تبدیل شده است. امروزه نزدیک به یک میلیون نفر عضو انجمن گفتوگوی فایر در شبکه اجتماعی ردیت هستند و بسیاری از مؤسسات مالی معتبر نیز راهنماها و مطالب متعددی درباره آن منتشر میکنند.
اصل اساسی این جنبش، زندگی بسیار صرفهجویانه در سالهای اشتغال است تا افراد بتوانند در نخستین فرصت ممکن بازنشسته شوند.
اما برای بیشتر مردم، کنار گذاشتن کار در سنین پایینتر تنها یک رویاست. افزایش هزینههای زندگی، گرانی مسکن و قرضهای دانشجویی باعث شده بسیاری از افراد ناچار باشند مدت بیشتری کار کنند، نه کمتر. آمارها نیز این واقعیت را تأیید میکنند.
بر اساس آمار رسمی، میانگین سن بازنشستگی در بریتانیا سال گذشته به بالاترین سطح خود یعنی ۶۵/۸ سال برای مردان و ۶۴/۷ سال برای زنان رسید.
وضعیت در امریکا نیز مشابه است. یک تحقیق درازمدت نشان میدهد که از دهه ۱۹۹۰ تاکنون، میانگین سن بازنشستگی بهطور پیوسته افزایش یافته و در سال ۲۰۲۵ به ۶۴/۸ سال برای مردان و ۶۳/۳ سال برای زنان رسیده است.
با این حال، طرفداران جنبش فایر مانند امی مینکلی ۴۹ ساله، همچنان با جدیت این هدف را دنبال میکنند. این معلم امریکایی توانست در ۴۴ سالگی بازنشسته شود.
او برای رسیدن به این هدف، در مکاتب بینالمللی و خصوصی در جاپان، سنگاپور، هند و تایلند تدریس کرد. مینکلی میگوید در این کشورها توانست درآمد بیشتری نسبت به زادگاهش، تگزاس داشته باشد و در عین حال هزینههای زندگی بسیار کمتری بپردازد.
او همچنین تا حد امکان از خرج کردن پرهیز میکرد.
مینکلی میگوید: «علاقهای نداشتم سبک زندگی پرهزینهای را که برخی مهاجران دارند، دنبال کنم.»
او افزود: «بهندرت لباس گرانقیمت میخریدم، وسایل الکترونیکی را تا زمانی که از کار بیفتند نگه میداشتم، بیشتر غذاهایم را در خانه میپختم و پیش از هر خرید مهمی خوب فکر میکردم.»
او میگوید: «همخانه داشتن در سنگاپور و هند باعث شد حتی بیشتر پسانداز کنم. همچنین در چند کشور نیازی به داشتن موتر نداشتم و همین موضوع هزینههایم را پایین نگه میداشت.»
مینکلی اکنون در بالی زندگی میکند٬ جایی که درآمد دوران بازنشستگیاش نسبت به امریکا، هزینههای بیشتری را پوشش میدهد.
منبع تصویر، Amy Minkley
کارول شلیف، استراتژیست ارشد بازار در شرکت مدیریت ثروت خصوصی «بیاماو» در تورنتو، میگوید اگرچه پیروی از فلسفه فایر هنوز برای بسیاری از افراد امکانپذیر است، اما بیشتر مشتریان او ترجیح میدهند میان کار و زندگی تعادل برقرار کنند.
به گفته او، به جای اینکه افراد بخواهند هرچه زودتر بازنشسته شوند، بیشتر تلاش میکنند شغلی معنادار داشته باشند و در عین حال، متناسب با درآمد خود زندگی کنند.
شلیف میگوید: «اگر زود بازنشسته شوید، اما دوستی، سلامتی یا احساس هدفمندی در زندگی نداشته باشید، شاید به یک هدف رسیده باشید، اما در عوض چیزهای مهم دیگری را از دست دادهاید. در این صورت باید از خود بپرسید که آیا واقعا ارزشش را داشته است یا نه.»
او میافزاید: «این روزها مردم رویکرد انعطافپذیرتری دارند. آنها تلاش میکنند هم به هدف بازنشستگی خود برسند و هم از زندگی لذت ببرند.»
سارا کولز، رئیس بخش امور مالی شخصی در پلتفرم سرمایهگذاری بریتانیایی «ایجی بل»، هشدار میدهد که اجرای فلسفه فایر روزبهروز دشوارتر میشود، زیرا بسیاری از مردم از نظر مالی توانایی آن را ندارند.
با این حال، او میگوید برخی از اصول این جنبش همچنان ارزشمند است و میتواند به افراد کمک کند کمی زودتر بازنشسته شوند٬ از جمله شروع پسانداز از سالهای نخست بزرگسالی و افزایش سهم پرداختی به صندوق بازنشستگی پس از هر افزایش معاش.
کولز میگوید: «اگر رویکردی متعادل داشته باشید، میتوانید بدون اینکه خودتان را تحت فشار شدید قرار دهید، در زمانی که میخواهید به بازنشستگی برسید. فقط باید این مسیر واقعبینانهتر و انعطافپذیرتر باشد.»
در میان طرفداران جنبش فایر، برخی اکنون رویکردی متعادلتر را در پیش گرفتهاند که به شکلگیری شاخههایی مانند «باریستا فایر» انجامیده است. در این روش، افراد آنقدر پسانداز و سرمایهگذاری میکنند که درآمد حاصل از سرمایهگذاری، بخش عمده هزینههای زندگیشان را تأمین کند و سپس با یک شغل پارهوقت، باقی هزینهها را پوشش دهند.
با این حال، برای برخی دیگر از طرفداران فایر، صرفهجویی شدید همچنان اصلیترین راه رسیدن به بازنشستگی زودهنگام است؛ فداکاری که به باور آنها، در بلندمدت ارزشش را دارد.
مینکلی میگوید: «اصول فایر ساده است و تغییری نکرده است - کمتر از درآمدتان خرج کنید، باقیمانده را سرمایهگذاری کنید و به پولتان فرصت بدهید تا رشد کند.»
