شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
تحقیقات مخفیانه بیبیسی: مشاوران حقوقی به پناهجویان کمک میکنند که خودشان را همجنسگرا جا بزنند
- نویسنده, بیلی کنبر و فیل کمپ
- شغل, بیبیسی
- زمان مطالعه: ۱۳ دقیقه
یافتههای بیبیسی نشان میدهد که یک صنعت زیرزمینی متشکل از شرکتهای حقوقی و مشاوران، با دریافت هزاران پوند، به مهاجران کمک میکنند تا برای ماندن در بریتانیا وانمود کنند همجنسگرا هستند.
در بخش اول این تحقیقات گسترده مخفیانه، فاش میکنیم مهاجرانی که مدت ویزایشان رو به اتمام است، چگونه داستانهای ساختگی یاد میگیرند و آموزش میبینند مدارک جعلی، از جمله توصیهنامهها، عکسها و گزارشهای پزشکی تهیه کنند.
آنها سپس با ادعای همجنسگرا بودن و با این عنوان که در صورت بازگشت به پاکستان یا بنگلادش جانشان در خطر است، درخواست پناهندگی میدهند.
وزارت کشور بریتانیا در واکنش به یافتههای ما گفت: «اگر مشخص شود کسی از سیستم سوءاستفاده میکند، با تمام قدرت قانونی برخورد خواهد شد که شامل اخراج از بریتانیا نیز میشود.»
فرآیند پناهندگی در بریتانیا به افرادی که بهدلیل خطرات احتمالی، امکان بازگشت به کشورشان را ندارند، حمایتهای قانونی ارائه میدهد؛ برای نمونه، در کشورهایی مانند پاکستان و بنگلادش که روابط همجنسگرایانه جرم محسوب میشود.
اما تحقیقات بیبیسی فاش میکند که مشاوران حقوقی که از مهاجران خواهان ماندن در این کشور پول میگیرند، از این فرآیند بهصورت سیستماتیک سوءاستفاده میکنند.
این افراد اغلب کسانی هستند که ویزای تحصیلی، کاری یا توریستیشان منقضی شده است، نه لزوما کسانی که به تازگی با قایقهای کوچک یا از مسیرهای غیرقانونی دیگر وارد کشور شدهاند.
این گروه اکنون ۳۵ درصد از کل درخواستهای پناهندگی را تشکیل میدهند که رقم آن در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۱۰۰ هزار مورد رسید.
ما پس از جمعآوری شواهد اولیه، از جمله گزارشهای مردمی، خبرنگاران مخفی خود را فرستادیم تا بررسی کنند که مشاوران مهاجرت تا چه حد حاضرند به افراد برای سر هم کردن ادعاهای دروغین پناهندگی کمک کنند.
خبرنگاران خود را به عنوان دانشجویان بینالمللی اهل پاکستان و بنگلادش معرفی کردند که اعتبار ویزایشان رو به اتمام بود.
این تحقیقات موارد زیر را فاش کرد:
- یک شرکت حقوقی برای ارائه یک درخواست پناهندگی ساختگی تا ۷ هزار پوند دریافت میکرد و قول میداد که احتمال رد شدن درخواست توسط وزارت کشور «بسیار پایین» است.
- پناهجویان قلابی با تظاهر به افسردگی نزد پزشکان عمومی میرفتند تا مدارک پزشکی برای تقویت پرونده خود به دست آورند؛ حتی یک نفر به دروغ ادعا کرد که مبتلا به اچآیوی است.
- یک مشاور مهاجرت با افتخار گفت که بیش از ۱۷ سال است به ارائه ادعاهای دروغین کمک میکند و گفت میتواند ترتیبی دهد که شخصی وانمود کند با موکل او رابطه همجنسگرایانه داشته است.
- حتی به خبرنگار مخفی ما گفته شد که پس از دریافت پناهندگی در بریتانیا، میتواند همسرش را از پاکستان بیاورد و او هم میتواند با تظاهر به لزبین بودن، ادعای دروغین مطرح کند.
- وکیلی مرتبط با یک شرکت دیگر به خبرنگار مخفی ما گفت که به افراد کمک کرده تا با تظاهر به همجنسگرا یا آتئیست (خداناباور) بودن، با موفقیت پناهندگی بگیرند. او پیشنهاد داد با دریافت ۱۵۰۰ پوند برای یک ادعای دروغین کمک کند و گفت تهیه مدارک ۲ تا ۳ هزار پوند دیگر هزینه خواهد داشت.
«اینجا کسی همجنسگرا نیست»
عصر یک روز سهشنبه در یک مرکز محلی در گوشهای خلوت از بکتون در شرق لندن، بیش از ۱۷۵ نفر برای یک مراسم گرد هم آمدهاند.
برخی از مناطق دوری مثل ولز جنوبی، بیرمنگام و آکسفورد آمدهاند تا در نشستی شرکت کنند که گروه «الجیبیتی ووستر»، که خود را حامی پناهجویان همجنسگرا معرفی میکند، سازماندهی کرده است.
وبسایت این گروه میگوید که فقط پناهجویان همجنسگرای واقعی پذیرفته میشوند.
اما مردانی که از درهای مرکز به پیادهروی بیرون سرازیر شده بودند، به راحتی نزد خبرنگار مخفی ما اعتراف کردند که اوضاع آنطور که به نظر میرسد نیست.
مردی به نام فهار میگوید: «بیشتر افراد اینجا همجنسگرا نیستند.» شخص دیگری که خود را زیشان معرفی میکند، فراتر میرود: «هیچکس اینجا همجنسگرا نیست. حتی یک درصد هم همجنسگرا نیستند. حتی یک صدم درصد هم همجنسگرا نیستند.»
ماجرای حضور خبرنگار مخفی ما در جلسه این گروه از اواخر فوریه آغاز شد؛ زمانی که او با مازیدول حسن شکیل، دستیار حقوقی در شرکت «لا اند جاستیس» که یک شرکت حقوقی مهاجرتی در بیرمنگام و لندن است، تماس گرفت.
شکیل علاوه بر کار حقوقی، بنیانگذار و رئیس گروه «الجیبیتی ووستر» نیز هست. او تا همین اواخر از وبسایت این گروه اجتماعی، برای تبلیغ کارهای حقوقی خود استفاده میکرد.
شکیل در جریان یک تماس تلفنی کوتاه به خبرنگار مخفی ما گفت که او برای درخواست پناهندگی باید در هراس از آزار و اذیت باشد و به نظر نمیرسد زمینهای برای این کار داشته باشد. چند ساعت بعد به طور ناگهانی، شخصی که خود را تانیشا معرفی میکرد با خبرنگار تماس گرفت.
با تغییر زبان گفتوگو به اردو، او برای کمک به خبرنگار ما جهت ماندن در کشور بسیار مشتاقتر به نظر میرسید. او درباره اینکه چگونه خبرنگار ما میتواند به دلیل همجنسگرا بودن درخواست پناهندگی بدهد، صحبت کرد.
وقتی خبرنگار به او گفت که همجنسگرا نیست، تانیشا گفت: «به من گوش کن. هیچکس اینجا واقعی نیست. الان برای زندگی در اینجا فقط یک راه هست و آن هم همان روشی است که همه در پیش گرفتهاند.»
او نگفت که چه کسی شماره خبرنگار را به او داده است، اما ما توانستیم تصویر پروفایل واتساپ و نام کوچک او را با «تانیشا خان» تطبیق دهیم که به عنوان مشاور در گروه «الجیبیتی ووستر» فعالیت میکند.
«یک بسته جامع»
همان شب، خبرنگار مخفی ما برای اولین مشاوره با تانیشا به منطقه «فارست گیت» در شرق لندن رفت. اولین ملاقات نه در دفاتر شرکت حقوقی که او بعدا از آنها استفاده میکرد که در خانه شخصیاش انجام شد.
خبرنگار به داخل دعوت شد و به اتاق خوابی در طبقه بالا هدایت شد. تانیشا در حالی که لبه تخت نشسته بود، توضیح داد: «الان تنها یک راه وجود دارد که از طریق آن میتوانی ویزا بگیری و این راه باز است. این ویزای پناهندگی است... بر اساس حقوق بشر است و به آن پرونده همجنسگرایی میگویند. امیدی برای هیچ ویزای دیگری نیست.»
تانیشا گفت، پیشنهادی که میدهد نیاز به تلاش دارد؛ چرا که خبرنگار باید داستانی ساختگی را برای مصاحبه با وزارت کشور حفظ کند: «این تو هستی که باید بروی و امتحان بدهی. من اینجا هستم تا همه چیز را برایت آماده کنم ولی در نهایت تو باید آنجا بروی.»
آنچه در طول ۴۵ دقیقه در اتاق خواب تانیشا گذشت، سرنخی از میزان پیچیدگی فریبکاریهای به کار رفته در برخی از پروندههای دروغین پناهندگی را به دست داد و البته این که شناسایی آن برای مقامها تا چه حد میتواند دشوار باشد.
وزارت کشور ابتدا یک مصاحبه غربالگری اولیه با پناهجویان انجام میدهد و پس از آن، یک «مصاحبه ماهوی» مفصل که چندین ساعت طول میکشد تا در آن ادعاهایشان مورد ارزیابی دقیق قرار گیرد. تصمیمهای وزارت کشور مبنی بر رد درخواست پناهندگی قابل اعتراض است و ممکن است در دادگاهها نقض شود.
تانیشا به خبرنگار مخفی ما گفت: «هیچ معاینهای برای تشخیص همجنسگرا بودن فرد وجود ندارد. نکته اصلی همان چیزی است که بر زبان میآوری. فقط باید به آنها بگویی "همجنسگرا هستم و این واقعیت من است".»
او برای اطمینان خاطر به خبرنگار گفت: «سازمانهای زیادی اینجا هستند که افرادی مثل تو در آنها حضور دارند؛ کسانی که همجنسگرا نیستند اما برای ویزا اقدام میکنند. تو تنها نیستی.»
او در ادامه، فرآیند برنامه فریبکارانهاش را توضیح داد: «روشی که ما در پیش میگیریم این است: من با تدوین یک بسته جامع شامل عکسهای شما در کلابها، مدارک حمایتی مختلف، نامهای از سازمان و نامههای حمایتی دیگر، شما را به طور کامل برای مصاحبه آماده میکنم تا وقتی شما را به آنجا میفرستم، کاملا آماده باشید.»
تانیشا که مدعی بود بیش از ۱۷ سال را صرف کمک به ارائه ادعاهای دروغین کرده است، گفت که عکسهای گرفته شده از خبرنگار در رویدادهای مربوط به الجیبیتیکیو و بلیتهایی که او برای این برنامهها میخرد، به عنوان بخشی از شواهد پرونده استفاده خواهد شد: «نامهای از شخصی به تو میدهم که همراه با آن چند عکس هم میگیریم و آن شخص خواهد نوشت که با تو رابطه جنسی داشته است.»
خدمات تانیشا هزینهای ۲۵۰۰ پوندی داشت، با این هشدار که اگر وزارت کشور درخواست را رد کند و کار به دادگاه تجدیدنظر بکشد (که آن را بعید میدانست)، هزینهها افزایش مییابد. او مدعی شد که موفقیت در پناهندگی ارزش این کارها را دارد: «میتوانی اینجا زندگی و کار کنی و واجد شرایط دریافت مزایای دولتی هم میشوی.»
اما خبرنگار پرسید اگر ادعای پناهندگیاش موفقیتآمیز باشد و او به وزارت کشور گفته باشد که همجنسگراست، تکلیف همسرش در پاکستان چه میشود؟ تانیشا پاسخ داد: «اگر او را به اینجا بیاوری، برای او هم درخواست پناهندگی میدهیم. وقتی به اینجا بیاید، میتوانیم او را هم لزبین جا بزنیم.»
ارائه مدارک
تانیشا یک مشاور مهاجرت رسمی و دارای مجوز نیست و در نتیجه، ارائه مشاوره مهاجرتی توسط او غیرقانونی است. او در مورد ارتباطش با آن دستیار حقوقی که صبح با او تماس گرفته بودیم، با احتیاط برخورد کرد و فقط گفت که با او کار میکند.
او با اشاره به فرآیند جعل مدارک گفت: «وکیلها و امثال آنها قرار است راه را به تو نشان دهند ولی کارهای عملی میدانی چیزی نیست که آنها انجام دهند. ما کارهای میدانی را مدیریت میکنیم.»
اما پیوندهای او با شکیل در دو ملاقات بعدی که هر دو در دفتر شرکت حقوقی «لا اند جاستیس» در ایلفورد (جایی که شکیل کار میکند) انجام شد، روشنتر شد. تانیشا گفت: «من با یک وکیل کار میکنم، بنابراین از دفترش استفاده میکنم.»
در یکی از این جلسات، خبرنگار مخفی خواست تا با شکیل ملاقات کند و از او بابت معرفی تانیشا تشکر کند؛ او به اتاق مجاور هدایت شد و با شکیل دست داد. تانیشا همچنین نقش گروه «الجیبیتی ووستر» را توضیح داد و آن را «سازمان ما» نامید.
این گروه در وبسایتش مدعی است که «تاییدیه رسمی وزارت کشور را دارد.» او به خبرنگار گفت که باید در جلسه بعدی که در اوایل آوریل برگزار میشود شرکت کند و اشاره کرد که برخی افراد آنجا مانند او پروندههای ساختگی دارند و «افراد واقعی هم حضور خواهند داشت.»
او گفت: «این جلسه ضروری است چون باید به وزارت کشور مدرک ارائه دهی که اگر همجنسگرا هستی، حتما با یک سازمان همجنسگرایان در ارتباطی.» او تاکید کرد که این سازمان نامهای صادر خواهد کرد که مدرک بسیار قدرتمندی محسوب میشود.
ما تصاویر ضبط شده خود را به «آنا گونزالس»، وکیل خبره مهاجرت با ۳۰ سال سابقه، نشان دادیم. او گفت تانیشا آشکارا با «جعل پرونده برای این شخص، مرتکب کلاهبرداری شده و قانون را زیر پا میگذارد.»
«افرادی مثل او کار را برای پناهجویان و پناهندگان واقعی سخت میکنند. بهویژه در موضوعی مانند گرایش جنسی که امری غیرملموس است؛ چرا که برخلاف قربانیان شکنجه که شواهد عینی دارند، در مورد جامعه رنگینکمانی، همه چیز بر پایه تماسها، نحوه ارائه فرد و میزان متقاعدکننده بودن او در آن روز خاص است، فارغ از اینکه حقیقت را بگوید یا نه.»
تانیشا پس از این که بیبیسی از او خواست در مورد گفتههایش به خبرنگار مخفی توضیح دهد، «سوءتفاهم» ناشی از مشکلات ارتباطی را مقصر دانست و گفت به زبان اردو مسلط نیست. او مشاوره برای ارائه ادعای دروغین یا پیشنهاد جعل مدرک را رد کرد.
شکیل نیز گفت که اطلاعات خبرنگار مخفی را بدون اینکه بداند یا شک کند تانیشا پیشنهاد جعل پرونده میدهد، به او داده است.
او گفت این سازمان مدارک ساختگی تولید نمیکند و تشخیص همجنسگرا بودن افراد بر عهده آنها نیست. او همچنین گفت که سازمان در حال تحقیق درباره رفتار تانیشا است و او قدرت تصمیمگیری در گروه را ندارد.
شرکت حقوقی «لا اند جاستیس» نیز اعلام کرد تانیشا هیچ ارتباط حرفهای با این شرکت ندارد و آنها در حال تحقیق درباره «هرگونه دسترسی غیرمجاز احتمالی» به دفتر لندن خود هستند.
همزمان با ملاقات با تانیشا، خبرنگار مخفی ما با «عقیل عباسی»، مشاور ارشد حقوقی در شرکت «کانات لا» در مرکز منطقه حقوقی لندن نیز دیدار کرد. عباسی به خبرنگار گفت که میتواند به او برای ماندن در کشور کمک کند و ظاهرا مایل بود او را برای جعل مدارک در یک پرونده ساختگی هدایت کند.
او قول داد که احتمال رد درخواست از سوی وزارت کشور «بسیار پایین» است. عباسی دستمزد خود را ۷ هزار پوند اعلام کرد و گفت پس از پرداخت، دفتر او با خبرنگار تماس میگیرد تا او را در مورد نوع مدارک لازم، از جمله رفتن به باشگاههای همجنسگرایان و گرفتن عکس در آنجا، راهنمایی کند.
این شامل توصیههایی به او درباره این بود که «کجا برود یا چه اقدامات خاصی انجام دهد.»
عباسی گفت: «باید مدارکی از انجمنها و باشگاههای آنها تهیه و ارائه شود؛ اینکه آنها کجا میروند و کلوبهای همجنسگرایان در کجا واقع شده است.»
در بخشی از گفتوگو، خبرنگار پرسید که آیا مجبور است به کلاب همجنسگرایان برود؟ عباسی به او گفت: «بله، مجبوری.» خبرنگار پاسخ داد: «اما من اهل این جور کارها نیستم.» به نظر میرسید عباسی از این حرف به خنده افتاده است؛ او گفت: «من چند عکس از آنجا میگیرم.»
این مشاور حقوقی همچنین پیشنهاد داد که خبرنگار مخفی باید کسی را پیدا کند که حاضر باشد نقش شریک جنسی مرد او را بازی کند.
وقتی خبرنگار گفت که در پاکستان همسر دارد، عباسی بلافاصله داستانی ساختگی را برای توجیه این موضوع پیشنهاد کرد و گفت باید بگوید فضا در بریتانیا نسبت به پاکستان «بازتر» است و او اکنون یک شریک زندگی مرد دارد. عباسی گفت: «ما متنی برایت آماده میکنیم و وقتی آن را بخوانی، دقیقا متوجه میشوی که ماجرا از چه قرار است.»
«این یک مشکل گسترده است»
گروه «الجیبیتی ووستر» نشستهای ماهانهای برگزار میکند که شرکتکنندگانی از سراسر کشور دارد و به نظر میرسد بسیاری از آنها پناهجویان دروغین هستند. اما این تنها گروهی نیست که مورد سوءاستفاده قرار میگیرد.
اجل خان، بنیانگذار شبکه مسلمانان الجیبیتی در لوتون، میگوید: «این یک مشکل عظیم است. افرادی به من پیشنهاد پول میدهند تا توصیهنامه بگیرند اما من هرگز قبول نمیکنم. برخی حتی به من گفتهاند "من همجنسگرا نیستم اما میخواهم در این کشور بمانم."»
دانستن دقیق تعداد درخواستهای ساختگی دشوار است با این حال، آمارهای وزارت کشور نشان میدهد که اتباع پاکستان سهم نامتناسبی از درخواستهای پناهندگی با موضوع گرایش جنسی را به خود اختصاص دادهاند.
در سال ۲۰۲۳، چهل و دو درصد از این نوع درخواستها را اتباع پاکستانی ارائه دادند، در حالی که آنها تنها ۶ درصد از کل درخواستهای پناهندگی بریتانیا را شامل میشدند.
آمارها حاکی از افزایش شدید درخواستهای پناهندگی از سوی اتباع پاکستان، بنگلادش و هند است که پیشتر با ویزای تحصیلی یا کاری وارد بریتانیا شده بودند. در سال ۲۰۲۳، نزدیک به دو سوم پناهجویانی که ادعای آزار و اذیت بر اساس گرایش جنسی داشتند، در مرحله اولیه با درخواستشان موافقت شده است.
علی (اسم مستعار) سال ۲۰۱۱ به عنوان دانشجو از پاکستان به بریتانیا آمد. او میگوید پیش از آنکه اعتبار ویزایش، سه سال بعد تمام شود، برای مشاوره نزد یک وکیل رفت و آن وکیل به او توصیه کرد برای ماندن در کشور، داستانی ساختگی مبنی بر همجنسگرا بودن سر هم کند تا بتواند پناهندگی بگیرد.
او گفت: «این وکیل به من توصیه کرد که نزد پزشک عمومی بروم و نشان دهم که به دلیل وضعیت ویزا، از افسردگی رنج میبرم. من در واقع قرصها را مصرف نمیکردم، اما او اصرار داشت که دارو را تهیه کنم تا بتوانیم مدارکی به وزارت کشور ارائه دهیم که نشان دهد من وارد وضعیت افسردگی شدهام.»
مصاحبه اولیه با وزارت کشور خوب پیش نرفت و درخواستهای تجدیدنظر طولانیمدت، هزینههای او را به بیش از ۱۰ هزار پوند رساند. او طبق دستور وکیلش، در راهپیماییهای «پراید» شرکت کرد و بیش از ده بار به باشگاههای همجنسگرایان رفت و عکسهایی گرفت تا به عنوان مدرک ارائه دهد.
بیبیسی همچنین مدارکی مشاهده کرده که نشان میدهد او پس از شرکت در جلسات یک خیریه برای افراد مبتلا به اچآیوی و دروغ گفتن به آنها درباره ابتلایش به این ویروس، تلاش کرده بود از آنها توصیهنامه بگیرد که موفق نشد. او در نهایت در سال ۲۰۱۹، هشت سال پس از ورود به بریتانیا، به دلیل هزینههای حقوقی رو به افزایش به پاکستان بازگشت.
وقتی همسرش در سال ۲۰۲۲ به عنوان دانشجوی بینالمللی به بریتانیا آمد، علی به دلیل تلاش نافرجام خودش برای پناهندگی، از همراهی با او منع شد.
با این حال، او به ما گفت که سه نفر از دوستانش با دروغ گفتن درباره گرایش جنسی خود، موفق به دریافت پناهندگی شدهاند. او گفت: «آنها حتی در پاکستان ازدواج کردند و همسرانشان را به اینجا آوردند و اکنون فرزند دارند.»
قوانین مهاجرتی سختگیرانهتر
جو وایت، نماینده حزب کارگر و عضو کمیته منتخب امور داخلی، میگوید که دولت باید با شرکتهای حقوقی و مشاورانی که بیبیسی فاش کرده است، «برخورد جدی» کند و امیدوارست پلیس در این زمینه تحقیق کند.
او همچنین از وزارت کشور خواست صدور ویزای تحصیلی برای اتباع پاکستان را متوقف کند؛ مشابه اقدامی که ماه گذشته برای اتباع افغانستان، کامرون، میانمار و سودان به دلیل آنچه «سوءاستفاده گسترده از ویزا» خوانده شد، انجام داد.
نیک تیموتی، وزیر دادگستری در دولت سایه از حزب محافظهکار، در پستی در شبکه ایکس نوشت که تحقیقات بیبیسی «رازی را که همه از آن باخبر بودند، تایید میکند. قوانین حقوق بشر، کنترل مهاجرت را از بین برده است. بسیاری از وکلای پروندهها و "خیریهها" که بسیاری از آنها بودجه عمومی میگیرند، در حال همدستی در هزاران جرم هستند. جای همه آنها در زندان است.»
وزارت کشور میگوید، ارائه درخواست پناهندگی که با فریبکاری همراه باشد، جرم است و هر کسی که در دادگاه گناهکار شناخته شود، ممکن است محکوم به زندان و سپس اخراج شود.
سخنگوی این وزارتخانه به بیبیسی گفت: «هرگونه تلاش برای سوءاستفاده از حمایتهایی که برای افراد تحت آزار و اذیت واقعی طراحی شده، شرمآور است.»
در ماه مارس، شبانه محمود، وزیر کشور، اعلام کرد تغییرات قابلتوجهی در قوانین مهاجرتی بریتانیا ایجاد شده است؛ به این معنا که پناهجویان در بریتانیا اکنون تنها از «حمایت موقت» برخوردار خواهند شد و پروندههای آنها هر ۳۰ ماه یک بار بازنگری میشود.
یک روز بعد، تانیشا در دیداری با خبرنگار مخفی ما، مطمئن به نظر میرسید که این تغییرات، کار را برای دریافت پناهندگی بر اساس مدارک ساختگی دشوارتر نخواهد کرد.
با این حال، او از این موضوع استفاده کرد تا خبرنگار ما را متقاعد کند که در ارائه درخواست خود تاخیر نکند. او هشدار داد: «آنها اکنون این کار را کردهاند؛ چه کسی میداند فردا یا پسفردا چه کار دیگری انجام میدهند؟»
در اواخر جلسه که فضا کمی دوستانهتر شده بود، او درخواستی از موکلش داشت: «اگر در آینده کسی را شناختی که نیاز به کمک داشت، او را پیش من میآوری، مگر نه؟»
