BBCPersian.com | جهان | دنيای من

no titleبيتا: 'می خوام معلم ادبيات بشم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-08T19:51:00+00:00

no titleفريبا: "حس می کنم ديگران به راحتی درکم نمی کنند"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-06T15:47:27+00:00

اگر بخوام برای بيست سال بعد آرزويی داشته باشم اينه که زندگی از اين بدتر نباشه. حد اقل همين جوری باشه. ما الان در بهترين وضعيت ممکن زندگی می کنيم. پدرم ديگه به کسی بدهکار نيست و تا حدی از عهده خرج و مخارج خانواده بر می ياد.

فريبا هستم. شانزده ساله. افغان هستم و در ايران متولد شدم. تا اول راهنمايی درس خواندم ولی بعد دولت ايران برای ورود دانش آموزان به مدارس پول خواست که من نداشتم و ناچار از ادامه تحصيل بازماندم.

پدرم زياد به افغانستان رفت و آمد داره و هر دفعه که می ره برای من انگشترها و النگوهای قشنگی می ياره. من اينها رو دوست دارم اما فکر می کنم خواسته هام خيلی زيادتر از اينهاست. ورزش کردن رو دوست دارم، درس خوندن رو و داشتن يک کامپيوتر بزرگترين آرزوی منه که ندارم.

عکس هنرپيشه های فيلم های هندی رو دوست دارم. هند در افغانستان خيلی محبوبيت داره و حتی برای من که در ايران بزرگ شدم چيزی از اين محبوبيت کم نشده. به خاطراين دخترهای فيلم های هندی رو دوست دارم که شاد هستن و بی ريا دلم می خواست مثل اونها پر انرژی و شاد و پر تحرک باشم.

دفترهای خاطره دوران مدرسه ام، عکسهايی که با همکلاسی هام يادگاری گرفته بودم هنوز هم منو به گريه می اندازن.

وضع ما بهتر شده و امسال خواهر کوچکم به مدرسه می ره. هر روز قبل از رفتن نماز می خونه و من هم از او برای خوشبختی خودم طلب دعا می کنم.

به غير از خودم دو تا خواهر و دو تا برادر دارم. عاشق خانواده ام هستم. تازگيها کمی بيشتر از گذشته حساس و زودرنج شدم ، زود عصبانی می شم و با مادرم بحث می کنم .

در يک خونه اجاره ای پايين شهر مشهد زندگی می کنيم. دو اتاق داريم. يکی بهتر، يکی بدتر، اين اتاق بهترين جای خونه ماست. اگر بخوام برای بيست سال بعد آرزويی داشته باشم اينه که زندگی از اين بدتر نباشه. حداقل همين جوری باشه. ما الان در بهترين وضعيت ممکن زندگی می کنيم. پدرم ديگه به کسی بدهکار نيست و تا حدی از عهده خرج و مخارج خانواده بر می ياد.

هميشه پولی که پدرم به من می ده رو جمع می کنم تا برای برادر کوچولوی خودم کتاب داستان بخرم. دلم می خواد اون به مدرسه بره و در آينده آدم مهمی باشه.

سه ، چهار سال در خانه ماندم و به مادرم در کارهای خانه و بزرگ کردن بچه ها کمک کردم. اما بالاخره دوام نياوردم و حس کردم وقتم تلف می شه و حالا روزها به يک مرکز زبان انگليسی مخصوص افغانها می رم. جای بدی نيست. با اينکه امکانات زيادی نداره بچه های زيادی مثل خودم رو اونجا می بينم و اين برام قوت قلبی می شه.

من چيز خاصی ندارم. به غير از چند تا کشوی يک کمد قديمی که زير رختخواب ها پنهان شده و من اندک وسايلی رو که دارم اونجا می گذارم.

حس می کنم ديگران به راحتی درکم نمی کنند. بخش عمده اين عصبانيت ها به خاطر خواستگارهاست و اينکه ديگران فکر می کنند من بايد ازدواج کنم و کسی درک نمی کنه که من هنوز چيزی از زندگی نمی دونم.

no titleزبيد احمد: "به عکاسی علاقه دارم و می خوام عکاس بزرگی بشم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-06T15:41:13+00:00

من زبيد احمد هستم. 17 سالمه و در کابل زندگی می کنم. من در کلاس 11 درس می خوانم و به هنر خيلی علاقه دارم می خواهم شما رو با دوره عکاسی که ميرم آشنا کنم.

من به عکاسی خيلی علاقه دارم و می خوام در آينده عکاس بزرگی بشم و عکسهام رو به همه نشون بدم.

تو راهی که به دوره ميرم هم به دنبال لحظات مهم و حساس هستم تا عکس خوب به دست بيارم.

اينجا دوره عکاسی ماست. من دارم به فيلمی که گرفتم نگاه می کنم ببينم چی کار کردم.

بعد از اينکه عکسهای خوبم را انتخاب کردم اونها رو اسکن می کنم.

بعد از اين که عکسها اسکن شد استادم (وسطی) با بقيه شاگردها در مورد اون حرف می زنند و نظراتشون رو می گن و من بايد گوش کنم.

ما در دوره مون خيلی خوشحال هستيم و خيلی تلاش می کنيم تا عکاسی رو خوب ياد بگيريم.

اينجا من دارم به فيلم يکی از هم کلاسی هام نگاه می کنم ببينم چی کار کرده؟!! سه دختر هم با ما در کورس عکاسی درس می خونند.

يک ماه به کريسمس مانده و خارجی های مسيحی دارن برای سال نو آماده می شن و منم می خوام يک مجموعه از کارهايی که برای اين جشن انجام می دن بسازم.

توضيح دادن در مورد عکسهايی که از بخشهايی است که ما در کورس انجام می ديم. من اينجا يک عکس از کشور هند رو دارم توضيح ميدم.

ما بعضی وقتها در کورسمان چيزی هم می خوريم چون مدت کورس ما چهار ساعته.

همونطور که بهتون گفتم من به هنر خيلی علاقه دارم و اينم يکی از نقاشی های منه که دارم تمومش می کنم

no titleاز نگاه نسل فردا

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-09T15:11:01+00:00

no titleزير 18 ساله های تهران

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-01T13:37:50+00:00

سجاد، ۱۶ سالشه و توی نانوایی بازار تهران کار می کنه. کارش شونه زدن خميره و اميدواره در آينده نانوايی خودشو داشته باشه.

سارا کلاس سوم دبيرستان، 17 سالشه و عاشق تلفن و کتابه و وبلاگ می نويسه.

فواد، ۱۵ ساله که علاقه زيادی به موبايل و موبايل فروشی داره فعلا تو مغازه فرش فروشی پدرش کار می کنه.

محمد علی از طرفدارای پر و پا قرص تيم آرسنال هست. 12 سالشه و شاگرد زرنگ مدرسه است و دلش می خواهد يک روز مثل دکتر حسابی (پدر علوم ايران) معروف بشه.

بيتا 12 سالشه و کلاس اول راهنمايی، توی مسابقات دو و ميدانی کشوری چند تا مدال و حکم قهرمانی کسب کرده و در آينده می خواهد معلم ادبيات بشه.

مصطفی ۱۷ ساله از اهالی کوهدشت لرستان هست که بجای درس خوندن توی بازار تهران به باربری مشغوله و فعلا برای آينده اش فکری نکرده.

علی 11 ساله است و از پسرهای شيطون قلهکه، که علاقه زيادی به ورزش داره و تو چندتاش مثل شنا و ژيمناستيک مدال هم گرفته.

پسر 18 ساله ای که در بازار پارچه فروش ها کار می کنه.

علی فال فروش 10 ساله سبزه ميدان تهران که از کاسبی اش هم زياد راضی نيست و هر روز برای خودش هم يک فال باز می کنه و می خونه.

پسر بچه 12 ساله، که تو بازار پارچه فروش ها مشغول هست.

no titleعلی: 'دوست دارم تو مسابقات جام جهانی شرکت کنم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-08T17:11:49+00:00

no titleاوين: 'عاشق رقص و زبان هستم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-07T12:29:52+00:00

no titleنيوشا: "سياست چيزیه که بايد مردم رو کمک کنه"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T15:32:06+00:00

no titleسارا: 'دوست دارم همه چيز رو خودم تجربه کنم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-08T12:57:08+00:00

no titleمحمدعلی: 'مطالعه فکرمو باز می کنه'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-07T12:37:40+00:00

no titleساناز و ساينا: 'اسرارت رو به کی میگی؟'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-04T18:50:46+00:00

no titleنقاشی بهترين راه برای درک نگاه کودکان به دنيا

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T16:57:23+00:00

ويژگی نقاشی کودکان و نوجوانان سالهاست که مورد توجه هنرمندان و روانشناسان بوده چون به نظر آنها دريچه ای است به سوی کشف زوايای نا آشکار روحيات بشری. بسياری از آنها همچنين معتقدند که به رغم مهارت ابتدايی کودکان در خلق اثر هنری، آثارشان حاکی از نگاه ژرف آنها به دنيای اطرافشان است.

مدرسه ريحانه در تهران دو موضوع نقاشی را به دانش آموزان خود پيشنهاد داده بود؛ يکی صلح و ديگری سرشماری (به مناسبت انجام سرشماری از جمعيت در ايران.)

به منظور تشويق و ارج نهادن به زحمات اين بچه ها،‌ سايت فارسی بی بی سی فارسی اين آثار را در هفته نوجوانان زير ۱۸ سال به نمايش گذاشته است.

نقاشی از هانيه

نقاشی از غزاله

نقاشی از ريحانه

نقاشي از مونا

نقاشی از زهرا

نقاشی از مليکا

نقاشی از مژگان

نقاشی از يگانه

نقاشی از دريا

نقاشی از زکيه

نقاشی از فاطمه

نقاشی از ساناز

no titleتوفان: "وقتی حس های بزرگی دارم نقاشی می کشم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-01T11:07:02+00:00

no titleفريد: "بيشتر دلم می خواد به مردم ايران کمک کنم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:28:59+00:00

no titleکامران: "من لهجه دارم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T11:12:46+00:00

no titleشبنم: "دوست داشتم ون گوگ رو ببينم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:38:46+00:00

no titleآرميتا: "زندگی همين لحظه هاست که بر نمی گردد"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:25:06+00:00

no titleتينا: "بابام می گه بايد دوستهاتو بشناسم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:40:19+00:00

no titleدنيای من: 'می‌خوام پولدار بشم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-01T19:32:29+00:00

no titleکمند و کهربا: "با هم مثل بهترين دوستيم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:32:55+00:00

no titleبهروز: "شعرهای من فاز منفی از تريپ عاشقونه است"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:26:52+00:00

no titleسارا: "دوست دارم چت کنم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T10:49:49+00:00

no titleدنيای من: سارا، ۱۷ ساله، لندن

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-11T14:58:13+00:00

سارا ۱۷ ساله است و در لندن زندگی می کنه، کلاس دوازدهمه و موسيقی گوش می کنه، با اينترنت کار می کنه، پيانو می زنه و می خواد حقوق دان بشه.

اين فيلم رو سارا با دوربين عکاسی ديجيتالش ضبط کرد و برامون ای ميل کرد. شما هم اگه مايلين همين کارو بکنين.

no titleعليم: "دوست دارم با جامعه لج کنم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-30T15:20:00+00:00

no titleنوجوان افغان مدير مسئول نشريه "رفاه نوجوانان"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-05T15:09:14+00:00

ويس احمد حکمت، 12 ساله، مدير مسئول نشريه "رفاه نوجوانان" در شهر هرات: شش ساله بودم. يک روز وارد دفتر نشريه پدرم شدم و پشت کامپيوتر نشستم و با نوشتن بر روی يک کاغذ خودم را مدير مسئول نشريه و معاون پدرم را که مردی کهن سال بود معاون خود معرفی کردم و از آن برگه، ده نسخه چاپ کردم و بر در و ديوار چسباندم. پدرم مرا سرزنش کرد. گفتم يادتان باشد روزی خودم برای خودم نشريه ای درست خواهم کرد.

چند سال بعد شروع به نوشتن مقالات و جمع آوری مطالب کردم، ولی به خاطر نداشتن پول کافی نتوانستم آنرا توسط کامپيوتر به چاپ برسانم و مجبور شدم مطالب را با قلم بنويسم و برای هر مطلب عکسهايی را از روزنامه ها و مجلات باطله قيچی کنم و با چسب آن را در کنار مطلب مربوطه اش چسباندم و بعد با جمع آوری عيدی هايی که از پدرم و ديگر اقوام گرفته بودم جلد مجله را با کامپيوتر طراحی کردم و ديگر صفحات را از روی نوشته های قلمی فتوکپی کردم.

نمونه کارم را به چندين دفتر فرهنگی از جمله دفتر فرهنگی آيينه در هرات که از کارهای هنری و مطبوعاتی حمايت می کند، بردم. مسئولين دفتر آيينه با مشاهده مجله ام مرا مورد نوازش و تشويق قرار دادند. پس از آن، من در دفتر آيينه، به ادامه آموزش کامپيوتر و آموختن اينترنت و مسايل مربوط به روزنامه نگاری پرداختم.

من همکاران زيادی ندارم، نوشتن سرمقاله، جمع آوری و تنظيم مطالب، ويرايش و صفحه آرايی مجله و تعيين جلسات بر عهده خود من است. بجر کمک يک موسسه غيردولتی، ديگر هيچ منبع مالی ديگری را در اختيار ندارم و تمام مصارف مجله را خودم می پردازم. حتی امکانات به کرايه گرفتن يک دفتر کوچک برای مجله خود را ندارم و مجبور شدم در خانه مسکونی خود اتاقی را برای دفتر مجله ام در نظر بگيرم و در آنجا به فعاليت خود ادامه بدهم.

تا حالا توانسته ام دوازده شماره از مجله خود را به چاپ برسانم. مجله من پنج افغانی قيمت دارد، اما مجبورم آن را با توجه به فقر اقتصادی نوجوانان ولايات بادغيس ، فراه و غور به طور رايگان توزيع کنم.

من صبح بعد از بيدار شدن از خواب، وضو می گيرم و نماز می خوانم، بعد از آن چند صفحه قرآن می خوانم و سپس ورزش می کنم.

بعد از ورزش صبحانه می خورم و مشغول کار بر روی مجله ام می شوم. ظهر بعد از خوردن غذا و خواندن نماز به مدرسه می روم. بعد از پايان درس به خانه برمی گردم و با دوستانم دوچرخه سواری يا فوتبال بازی می کنم.

برخی اوقات هم در خانه می نشينم و با ديگر اعضای فاميل تلويزيون تماشا می کنم يا شعر می خوانم.

البته من شعر هم می گويم و آنها را در دفتر خود يادداشت می کنم. تا کنون شعرهايم خود را در چندين جلسه که مقامات دولتی نيز حضور داشتند، دکلمه کرده ام.

no titleبهاره: 'زندگی تمیز و خوب رو دوست دارم'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-03T14:52:26+00:00

بهاره هستم و در ابتدای ظهور نسل سوم به دنیا آمدم و در ايران زندگی می کنم. دبیرستان رو تموم کردم وقصد دارم وارد دانشگاه بشم تقریبا چیزی رو توی دنیا پیدا نمی کنم که دوستش نداشته باشم. از پس همه کارهای سخت بر میام.

عاشق ورزشم. بستکبال، والیبال، شنا و بدمینتون رو به طور کاملا حرفه ای بلدم. نقاشی می کنم. گیتار می زنم. کیبورد هم بلدم بزنم. عاشق زندگی هستم. زندگی تمیز و خوب رو دوست دارم نه زندگی آلوده رو.

پنجره اتاقم رو به حیاط خونه باز می شه. من توی اتاقم با عروسکهام، کامپیوترم، کارت تبریک ها، نقاشی هام و گل های خشک زندگی می کنم. خیلی از این گلها رو دوستانم برام آوردن و خیلی از اونها هم مال یه آدم خیلی خیلی عزیزی توی زندگیمه

دنیای کامپیوتر رو دوست دارم. از دنیای چت بدم می یاد. به نظرم مسخره است. دنیای اینترنت رو دوست دارم و شعرها و کتابهای مختلف رو از گوگل در میارم. انواع مدلهای مختلف مو و آرایش رو از اینترنت پیدامی کنم. عکس هنرپیشه ها رو دوست دارم. جوک های جدید و سایت های فنی، مهندسی رو هم نگاه می کنم. در کل هر جور وسایل ارتباطی دارم. از این لحاظ محدود نیستم.

پدرم همیشه می گه بچه آدم مثل یه خمیر می مونه. اگه تو دستت فشارش بدی از لای درز انگشتات می زنه بیرون. اگر هم یه دستی بگیریش و دستتو باز بذاری خمیرت می افته پایین. اما اگه اونو دو دستی بگیری و در عین حال بذاری راحت نفس بکشه اونوقت می تونی به هر شکلی که خواستی درش بیاری.

زندگی پر از حاشیه است. من دور حاشیه ها رو خط می کشم.اینکه مردم نمی تونن واسه خوشون زندگی کنن یکی از حاشیه های زندگیه. اینکه همه واسه هم حرف در میارن. اینکه در بیشتر جامعه ایرانی امروز اخلاق خوب مال توی کوچه و خیابونه و پرخاش و بد اخلاقی مال توی خونه است واینکه جوونها از آزادی شون استفاده درستی نمی کنن. من سعی می کنم مثل هیچکدوم اینها نباشم.

این روزها نامزدم بخش بزرگی از دنیای من شده. همه می گن زود تصمیم گرفتم. ولی من دوست داشتم به نیازها واحساس های الان خودم پاسخ مثبت بدم و این بهترین راه بود. اینطوری راحت می تونی با کسی که دوستش داری رابطه داشتی باشی و نیازی به مخفی کاری و غصه خوردنهای بعدش هم نیست. همسر آيندم موافق ادامه تحصیل منه و حضورم در اجتماع.

حس می کنم بزرگ شدم. چیزی که آزارم می ده اینه که دیگران بخوان به من زندگی کردن رو یاد بدن. ولی من بلدم چطوری زندگی کنم. ما بچه های نسل سومی عاقل تر از اونی هستیم که دیگران بتونن بفهمن شاید هم می فهمند اما نمی خوان قبول کنن.

عاشق حیوانات هستم. از کوچیکی حیوانات زیادی داشتم و حتی یکباربرای هدیه تولدم یه جوجه تیغی گرفتم.

دوست دارم بیست سال بعد جامعه تمیزتری داشته باشم. کشورم جهان سومی نباشه. ساعت نه صبح دختر و پسرهای هم سن خودم رو توی خیابونها بی هدف و علاف نبینم. کسی راه و مسیر زندگیش رو گم نکرده باشه. بوسه و روابط جنسی و عشق چیزهایی نباشه که جوونها به خاطرش خودشون رو به آب و آتیش بزنن آخرش هم نتونن به طور طبیعی و سالم اونو داشته باشن.

no titleنياز محمد: اگر خشکسالی از بين برود...

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-08T12:59:42+00:00

من نياز محمد هستم و 17 سال سن دارم. در يک روستا زندگی میکنم که به کابل خيلی نزديکه.

ما در مزرعه گندم، شلغم و برخی سبزيجات رو می کاريم.

ما مجبوريم آب را از طريق "واتر پمپ" از عمق زياد به دست بياريم که خيلی خرج داره. افغانستان دچار خشکسالی است و آب به سختی بدست مياد.

من در کنار کشاورزی درس هم می خوانم. من دوست دارم که معلم شوم و در کنار کشاورزی به کودکان روستايی هم خواندن و نوشتن را هم ياد دهم.

اکثر روستايی ها در کنار کشاورزی دامداری هم می کنند. ما هم دامداری می کنيم.

ما از کاهی که بدست می آوريم هم برای سوخت و هم برای غذای دامهايمان استفاده می کنيم.

اين شلغم ها رو که می بينيد امسال بدست آورديم و هر هفت کيلو شلغم را 40 افغانی (نزديک به يک دلار) می فروشيم.

کودکان زيادی هم هستند که بر روی زمين کار می کنند.

اگر خشکسالی از بين برود ما محصولات زياد خواهيم داشت.

no titleدختر نابينا مجری برنامه نوجوانان

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-04T17:50:10+00:00

رويا بهرامی دختری پانزده ساله است که مدت سه سال است که با کمک انجمن نابينايان هرات خواندن و نوشتن با خط بريل را فرا گرفته و دو سال است که وارد مدرسه شده و توانسته در اين مدت کم خود را به کلاس هشتم برساند و مشغول تحصيل شود. او همچنين مجری يک برنامه راديويی برای نوجوانان، در يک راديوی محلی در هرات است.

من به اتفاق خواهرم بعد از صرف صبحانه به مدرسه می رويم و من به کمک خواهرم راه می روم . در مدرسه با خط بريل درس می خوانم و می نويسم و در برخی موارد از ضبط صوت استفاده می کنم.

بعد از پايان درس، به همراه خواهرم به انجمن نابينايان که وظيفه اش کمک به نابينايان هرات و بررسی مشکلات شان و همچنين آموزش آنان است می روم و در آنجا مسئول کميته زنان نابينا هستم و به ديگر نابينايان بويژه زنان نابينا در مورد حل مشکلات اجتماعی شان کمک می کنم. به کمک اين انجمن، موفق شده ايم حدود چهل دختر و پسر نابينا را در مدرسه های مختلف هرات ثبت نام کنيم تا به تحصيل با خط بريل بپردازند.

شيرين ترين خاطره زندگی ام، شنيدن خبر قبولی ام در امتحانات مدرسه با نمره عالی بود. وقتی شنيدم در ميان شصت نفر دخترهای بينا، من مقام دوم را کسب کرده ام بسيار خوشحال شدم.

من در سن سه سالگی در حالی که با چند کودک هم سن و سالم مشغول بازی بودم، در اثر انفجار مين چشمهايم را از دست دادم. تلخ ترين روزهای زندگی من، روزهايی بود که برای شش ماه از کشورم دور بودم و در ايران به سر می بردم. اگر چه امکانات رفاهی در ايران نسبت به افغانستان بيشتر و بهتر است ولی با آن هم دلم برای کشورم تنگ می شد و روزها را به سختی سپری می کردم.

مدت دو سال است که در يک راديوی محلی به نام "سحر" مشغول به کار شده ام و برنامه ای به نام "سازندگان آينده" را برای نوجوانان تهيه می کنم. ابتدا قصد داشتم برنامه ای برای نابينايان بسازم ولی بعد به اين فکر افتادم که برنامه را در سطح وسيع تر برای تمام نوجوانان تهيه کنم. برنامه من هفته ای يک بار پخش می شود که با کمک کارمندان فنی ضبط می کنم. مطالب ارسالی و نامه های نوجوانان را همکارانم برايم می خوانند و من در مورد آنها صحبت می کنم و در صورت ضرورت به يادداشت گرفتن، با خط بريل يادداشت می کنم و سپس آن را می خوانم.

به شعر هم علاقه خاصی دارم و عضو انجمن ادبی هرات نيز هستم. خودم شعر می سرايم. حدود هفتاد قطعه شعرم را در قالب يک جلد کتاب به خط بريل آماده کرده ام، ولی به دليل مشکلات اقتصادی، نتوانسته ام که کتابم را تکثير کنم. آرزو دارم در آينده ژورناليست يا حقوقدان شوم. موسيقی را دوست دارم و به آهنگهای احمد ظاهر و حميرا گوش می دهم. از تلويزيون هم استفاده می کنم، اما فقط به برنامه های تفريحی موسيقی ، آموزشی و سريالهای تلويزيونی، گوش می کنم.

در مواقعی که انجمن نابينايان سمينارهايی را برای آموزش نابينايان و خانواده هايشان برگزار می کند، من هم در صحبت با آنها در مورد حل مشکلات اجتماعی شان با آنها همکاری می کنم.

ما هم جزئی از جامعه هستيم و نمی خواهيم کسی به ما ترحم و دلسوزی کند چون ترحم و دلسوزی ديگران نسبت به نابينايان روحيه آنان را درهم می شکند. ما می خواهيم به ديگران ثابت کنيم که نه تنها از افراد بينا کمبودی نداريم بلکه در برخی موارد از يک فرد بينا بهتر و نيرومند تر عمل می کنيم.

no titleمنيژه: "افغانستان در آينده خوب می شه"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-02T11:36:24+00:00

اسمم منيژه هست و ۱۴ ساله ام. من وقتی که از مدرسه بر می گردم به کلاس انگليسی می رم چون ياد گرفتن انگليسی در کابل خيلی مهم هست و اکثر هم سن و سال های من به کلاس می رن.

رفتن به مدرسه هم برام خيلی مهمه چون می خوام به دانشگاه برم و آدم مفيدی برای کشورم بشم.

من فکر می کن که افغانستان در آينده خوب می شه و ما می تونيم راحت زندگی کنيم.

همه برادرها و خواهرهای من به مدرسه می رن و دو تا هم مدرسه رو تموم کردن. همه خانواده ما با سواد هستند.

من در خانه خيلی درس می خوانم و در کارهای خانه هم به همه کمک می کنم. من دوست دارم دکتر بشم.

در اين عکس من و دوستام تو يک جشن ملی هستيم و رنگ های پرچم افغانستان رو پوشيديم. من کشورم را خيلی دوست دارم.

بعضی وقت ها من و برادرم به تنها پارک بازی کابل می ريم و کمی بازی می کنيم.

من با خواهر زاده هام و برادرم به پارک می ريم و از اين که می تونيم با هم بازی کيم خيلی لذت می بريم.

no titleپری: "تنهايی هايم را دوست دارم"

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-12-01T18:26:09+00:00

من پری هستم. شانزده ساله و ساکن ليسن سوئيس. از افغانستان می آيم ولی انسان ها را برای انسان بودنشان ارج ميگذارم نه برای از کجا بودنشان. اين يکی از لباس هايم است که بيشتر ميپسندمش. رنگ آبی را بيشتر از هر رنگ ديگری دوست دارم.

اين من هستم. در لباس های مکتبم. اين لباس ها را دوست دارم. عکس ميگيرم و از عکس گرفتن لذت ميبرم. اکثرا از خود يا طبيعت عکس ميگيرم برای اينکه گاهی نزديکی با آدم هايی ديگر برايم سخت ميشود.

اينجا اطاقم جاييست که وقتی برف ميبارد از پس پنجره اش نگاه ميکنم و برای اينکه سرما رانبينم پرده اش را ميکشم. و لباس بهاری ميپوشم. موسيقی را ميپرستم. بيشتر اوقات موسيقی برای گريه ها و خنده ها شادی ها و غم هايم هستند. تنهايی هايم را دوست دارم. فرصت پيدا ميکنم با خود حرف بزنم و حساب و کتاب کنم.

اين خانواده ام است. البته نه خانواده واقعی، خانواده ام در مکتب.

. اين آدم ها همسفرانم هستند. در يکی از سفر های مکتب.

اين من هستم. با هم اطاقم و يک همسفر. گاهی هم ميخندم.

no title'نمی ذاریم به خنده هامون بخندن'

https://nontonwae.pages.dev/persian/ — 2006-11-29T15:12:13+00:00

اسم من بهنوده و از بر و بچه های گل ايرون هستم . اين عکسهای ويژه رو تقديم می کنم به همه بر و بچه های بی بی سی فارسی و خواننده هاش. ( اين مجموعه عکس برای برنامه نسل فردا که درباره نوجوانان است، فرستاده شده است.)

خونمون يه جايی همين اطرافه. تو تهرون بزرگ. اينجام اتاقمه و توش هر چيزی می تونی ﭙيدا کنی که نه گفتنش درسته و نه عکس گرفتن ازش ...

اولين چيزی که توجه همه رو به خودش جلب ميکنه عکسهای چه گوارا توی اتاقمه. خيلی ها بخاطر اين عکسها تيکه بارم ميکنن ولی تا حالا که همشونو ساکت کردم.من ال چه رو شناختم و بعد برای خودم بازسازيش کردم. برای اين هم عکسهاش جلوی چشممه تا بدونم مبارزه هيچ وقت تموم نمی شه (حتی اگه انقلاب ﭘيروز شده باشه)

مثل خیلی از شما نصف زندگیمو ﭙشت کامپیوترم می گذرونم . دوره خدا بیامرز اصلاحات (که دل و جراتمون اندازه آقای خاتمی بود) وبلاگ می نوشتیم. ولی الان دیگه کارمون شده گشت و گذار تو سایتهای خبری. کتابای الکترونیکی و از این جور چیزا.

مثل بقیه نسل فردایی ها ما هم یه موبایل با یه خط تالیا گرفتیم و به دوستان مسيج ﭙراکنی می کنیم تا وجودمونو ثابت کنیم (جاهایی که از افعال جمع استفاده میکنم یعنی این موارد شامل بقیه نسل فردایی ها هم میشه و من تنها نیستم )

ام پی 4 هم که این روزا تو کیف همه بر و بچ ﭘیدا میشه. توش هم از چایکوفسکی و برامس گرفته تا 'زدبازی' و 'هیچکس' می تونی ﭘیدا کنی ...

روزا هم میریم مدرسه تا در آینده بعد از کلی خر خونی و قبولی تو کنکور دکتر- مهندس های بیکار جامعه بشیم.

البته بعضی وقتها به دلایلی که ذکر شد خواب مفید تر از گوش دادن به معلم تاریخ و دروغاشه!!!

بیشتر وقت ها هم دور هم جمع می شیم تا خوش بگذرونیم تا چشم دشمنامون در بیاد. مثلا مهمونی می گیریم و بازی رقص اندام راه می ندازیم. !!!

کادوی ولنتاینو ور می داریم و میریم کوه ... ولی اور دوز عاقبت کارمونه !!!!

خب هر کسی یه جور زندگی می کنه دیگه ... اینم زندگی نسل سوم ایرونیه. شابد دیسکو و کلاب نداشته باشیم . شاید اجازه نداشته باشیم دوست دخترمونو تو خیابون بغل کنیم ولی خودمون برای خودمون هر چیزی رو که لازم باشه فراهم می کنیم و نمی ذاریم به خنده هامون بخندن ... اشکشون رو هم در میاریم.